Γιατί να μην πεθάνω όπως θέλω εγώ;

Βίκυ Ψυχογιού 13-11-2020 10:25 Τελευταία ενημέρωση: 13-11-2020 14:40
Γιατί να μην πεθάνω όπως θέλω εγώ;
Δεν θέλω να σε συναντήσω δίπλα μου, τυλιγμένο σε αεροστεγή σακούλα και να μην σου έχω πει πως δεν σου ζήτησα ποτέ να σταματήσεις τη ζωή σου

Είναι φορές που πάσχω από μια περίεργη απατηλή ανωτερότητα.
Θέλω να πεθάνω όπως θέλω εγώ.
Τι να κάνουμε;

Είμαι κι εγώ από εκείνους τους ανόητους ανθρώπους που νομίζουν ότι μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους.

Τον εαυτό μου τον κρίνω επαρκή, σε βαθμό μάλιστα που πολλές φορές παραβιάζει τους νόμους της φυσικής.
Τι να κάνουμε όμως; Έτσι είναι, αφού έτσι νομίζω.

Παρότι λοιπόν με ενέταξαν αθέλητα σ’ αυτές τις γενικευμένα αντιπαθείς ευπαθείς ομάδες, σ’ αυτές τις άοσμες ομάδες υψηλού κινδύνου από χρόνια, εξακολουθώ να ζω στη φούσκα της δικής μου αυτοαντίληψης και να πιστεύω ότι είμαι κάπως διαφορετική και δυνατή.

Και επειδή δεν μπορώ να αλλάξω το γεγονός της θνητότητάς μου, επειδή δεν φοβάμαι τον ιό, αλλά τα παρελκόμενά του, επειδή εξακολουθώ να είμαι ευάλωτη, όπως είναι άλλωστε όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα, όπως είστε κι εσείς κι ας το ξεχνάτε, προσπαθώ να εξουσιάσω αυτά που αντικειμενικά βρίσκονται έξω από τον έλεγχό μου.

Κι ας μου πείτε ότι ματαιοπονώ, ότι βασανίζομαι, ότι είμαι το αντιπροσωπευτικό δείγμα του control freak.
Τι να κάνουμε;

Ό,τι κι αν πείτε, εξακολουθώ να θέλω να πεθάνω όπως θέλω εγώ.
Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι δικαιούνται μια ζωή χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις. Δόξα τω Θεώ, η ζωή μου χάρισε πολλές και την ευχαριστώ.
Εξαιτίας αυτού έφτασα να πιστεύω πως μόνο όταν σου έχουν τύχει σοβαρά πράγματα, μπορείς να είσαι ικανός να αντιληφθείς τη σημαντικότητα των ασήμαντων.

Και τι είναι πιο σημαντικά ασήμαντο;
Ένας ήσυχος, ευτυχισμένος θάνατος για τον καθένα μας.
Ένας ήσυχος, ευτυχισμένος θάνατος και γι’ αυτόν τον άγνωστο της ευπαθούς ομάδας.

Δεν χρειάζεται να είσαι επιστήμονας για να το καταλάβεις αυτό. Είναι μια απλή εξελικτική διαδικασία πνευματικής και ηθικής καλλιέργειας, που επιμένει στο σεβασμό του συνανθρώπου και στην ατομική ευθύνη.

Συχνά πυκνά όμως παρασυρόμαστε από «χυδαίες» αντιλήψεις και η ηθική μας άμυνα εξασθενεί.
 - Έλα, μωρέ, οχτακοσίων χρονών ήταν, πόσο ήθελες να ζήσει;

- Έλα, μωρέ, καρκινοπαθής στο τελευταίο στάδιο, τι περίμενε;

Είναι όμως έτσι;

Εκπλήσσομαι με την ευκολία που αποποιούμαστε την ευθύνη μας και συμπεριφερόμαστε χωρίς καμιά ατομική ουσία σαν μέλη αγέλης, λες και όλα τα δεινά, όλες οι ατυχίες αφορούν τους άλλους, το απέναντι κοπάδι... στην αυλή του γείτονα.
Εκπλήσσομαι όταν δεν αντιλαμβανόμαστε πως χωρίς ατομική ευθύνη ο καθένας μας βρίσκεται μόνος του στο έλεος όλων.

Και... τι ζητάει ο καθένας μας;
Έναν ήσυχο, ευτυχισμένο θάνατο γι’ αυτόν και για τους αγαπημένους του.

Επομένως, εγώ, η ευπαθής ομάδα, μάλλον δεν είμαι ο πραγματικός σου εχθρός.

Εχθρός σου είναι η εσωτερική σου αντίληψη πως δεν δικαιούμαι τον θάνατο που επιθυμώ, επειδή δεν ανήκω στο περιβάλλον σου.

Η δική σου εσωτερική άγνοια, το δικό σου λογικό σφάλμα πως τον ίδιο ευτυχισμένο θάνατο δεν δικαιούσαι ούτε εσύ ούτε οι αγαπημένοι σου.

Ας ξεμπερδέψουμε όμως μια και καλή με προβληματισμούς και σκέψεις. 
Έχουμε την ίδια οπτική, αλλά ερμηνεύουμε το πρόβλημα διαφορετικά.
Εγώ επειδή κινδυνεύω άμεσα, κι εσύ επειδή αισθάνεσαι άτρωτος ή επειδή δεν σου περνάει απ’ το μυαλό η ευκολία που μεταπηδάει κανείς από το υγιές status του στην ομάδα των ευπαθών.

Δεν θέλω να σε εξαναγκάσω να κλειστείς μέσα για να με προστατέψεις.
Θέλω να με σεβαστείς, όπως θέλεις κι εσύ να σεβαστώ αυτά που πρεσβεύεις.

Η τοποθέτησή μας όμως στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι πανομοιότυπη. Κι αυτό είναι μια τρομερή και βαριά αλήθεια. Θέλουμε και οι δυο ελευθερία, φροντίδα στην αρρώστια μας, αξιοπρεπή περίθαλψη στην αρρώστια των αγαπημένων μας.

Θέλουμε να χαιρετίσουμε τους νεκρούς μας μ’ ένα φιλί.
Θέλουμε να είμαστε εκεί και ίσως θέλουμε και να είναι εκεί για μας όσοι μας αγάπησαν.

Τίποτα δεν είναι περισσότερο προνομιακό αυτές τις στιγμές... και πόσο μια απλή «σύμπτωση» μπορεί ν’ άλλαξει τα πάντα.

Δεν σου ζητάω πολλά.

Ζητώ μονάχα να σταματήσεις να με βρίζεις στις άτυχες στιγμές της καραντίνας σου, να μην εκτοξεύεις τα σάλια σου επάνω μου όταν μιλάς με τη μάσκα κατεβασμένη στο πηγούνι...

Σου ζητώ απλά να μην με αφήσεις να σαπίσω σ' έναν αναπνευστήρα στο διάδρομο, να παραχωρήσεις στο γιο μου το δικαίωμα να με επισκεφθεί τις τελευταίες ώρες μου...

Τι σου ζητώ;
Και πώς να το φωνάξω για να με προσέξεις;

Σου ζητώ απλώς να προσέχεις τον εαυτό σου και τους αγαπημένους σου, αφού μ' ένα τυχαίο γεγονός ή φυσικό επακόλουθο, το επόμενο μέλος της δικής μου ομάδας μπορεί να είσαι εσύ ή αυτοί.

Σου ζητώ να καταλάβεις, προτού το νιώσεις, πόσο μεγάλη σημασία μπορεί να έχει κάτι εντελώς απροσδόκητο.

Αφού, όχι, βρε φίλε μου. Δεν θέλω να με θάψουν ως ασυνόδευτο μίασμα.
Δεν θέλω να σε συναντήσω δίπλα μου τυλιγμένο σε αεροστεγή σακούλα και να μην σου έχω πει πως δεν σου ζήτησα ποτέ να σταματήσεις τη ζωή σου.

Αυτό που ζητώ είναι να εξοβελίσεις για λίγο τις πλαστές ανάγκες σου, για να μην πούμε πως δεν προσπαθήσαμε αρκετά και χάσαμε κι δυο.

*Η Βίκυ Ψυχογιού από ένα συνηθισμένο, καθημερινό τροχαίο ατύχημα στα εικοσιπέντε της, βρέθηκε στα καλά καθούμενα στις ευπαθείς ομάδες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo