Το… νινί σέρνει σποτάκι

Βίκυ Ψυχογιού 11-05-2020 16:04
Το… νινί σέρνει σποτάκι
Για να μην τρελαθούμε τελείως ας εμπιστευτούμε ο καθένας το φύλο του και τις ικανότητές του

Τι πανέμορφη λέξη αυτή η «δυστοπία»! Με αρχαίες ρίζες (το πρόθεμα δυσ και τη λέξη τόπος) και μια “τρελή” αντίθεση με την ουτοπία, με όλα αυτά που ονειρευόμαστε και επιδιώκουμε δηλαδή.

Όπως όμως το καλό έχει ανάγκη το κακό για να υπάρξει και να αποδειχθεί η αξία του, έτσι και η ουτοπία μας (η ονειρική κοινότητά μας) έχει ανάγκη τη δυστοπία της για να …νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε.

Άλλωστε, το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος είναι να μην κάνει τίποτα.

Κι αφού το τίποτα είναι σίγουρα χειρότερο από το κάτι, είπαμε κι εμείς, που χάσαμε τις συντεταγμένες μας από τον εγκλεισμό και μας βάρεσε η μοναξιά κατακούτελα, να επιτεθούμε στον ντορό του «εχθρού», και να χαρακτηρίσουμε σεξιστικό ένα σποτάκι και μια δουλειά του ποδαριού που στόχος του ήταν να στείλει μήνυμα για το τι πρέπει να αποφεύγουμε.

Και ξεσήκωσε μια τέτοια θύελλα αντιδράσεων αυτό το …απλώς κακότεχνο βιαστικό σποτάκι, που έμαθα κι εγώ τον Χρήστο Λούλη, που δεν το έχω και πολύ με τους ηθοποιούς.

Κι έστησαν το «χορό των κορυβάντων» οι φεμινίστριες ότι δήθεν (προσέξτε τα λόγια) ο άντρας ο σωστός, ο πρόστυχος, ο γλυκός κι ο τρυφερός… μα κάπου κάπου κι επιθετικός, μ’ αυτό το ύφος του άντρα του πολλά βαρύ μας υποτιμά, κι έρχεται να βάλει αυτός τη ζωή μας σε μια τάξη, επειδή δεν το έχουμε εμείς, βρε αδερφέ, κι είμαστε χαζογκόμενες.

Κι επειδή, ο διάβολος συνήθως δεν έχει συνήγορο, χωρίς να θέλω να διοριστώ αυτεπαγγέλτως (ποιος έχει διάθεση άλλωστε να ανταλλάσσει ύβρεις και να αναλώνεται στη προσπάθεια εξεύρεσης λύσης των ανεπίλυτων), θα κάνω απλώς την εξής παρατήρηση/ερώτημα: Ποιος άντρας θεώρησε το διαβόητο πλέον σποτάκι σεξιστικό; Ποιος Γενικός Γραμματέας ύψωσε φωνή λέγοντας: «Τι λέει, μωρέ ο κόπανος; Πού το βρήκε γραμμένο πως μια προσποιητά γλυκειά φωνούλα μας κάνει ό,τι θέλει; Σεξιστικό! Σεξιστικό! Αυτό το σποτάκι παρουσιάζει τους άντρες ως εντελώς ηλίθιους!»

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, (όταν δεν έχω τι να κάνω, κάθομαι κι αναρωτιέμαι) μήπως τελικά μας αρέσει όλο αυτό το παιχνιδάκι: Να διαμαρτυρόμαστε, αλλά και να ψηφίζουμε τον Γεωργούλη επειδή είναι εραστής δυτικών προαστίων, να εκφράζουμε στα καλά καθούμενα την πολεμοχαρή μας διάθεση, αλλά και να μας γίνονται τα χατίρια, να ανεβοκατεβάζουμε σποτάκια, κυβερνήσεις κι ό,τι άλλο μας καπνίσει, και με μια υποχθόνια χαρά να απολαμβάνουμε την ύπουλή μας φύση παραδεχόμενες πως, (χα) όντως, «το... νινί σέρνει καράβι».

Αλλιώς, και ανόητη ούσα, δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε την ισχνή αντίδραση στην αναθεώρηση του ΠΚ επί ΣΥΡΙΖΑ, που όριζε «υπό συνθήκες» το βιασμό ως πλημμέλημα, ούτε «το κορμάκι το φιδίσιο που το γέρνεις μπρος και πίσω» (ώρες είναι τώρα να τα βάλουμε και με την «Μπουρνοβαλιά» που μας λέει χανούμισες), ούτε «τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά σου, σέξι θεία Λόλα», ούτε όλα τα μωρά (άλλο και τούτο πάλι. Ανήλικα στα μπουζουξίδικα!) στην πίστα.

Για να μην τρελαθούμε τελείως, λοιπόν, ας εμπιστευτούμε ο καθένας το φύλο του και τις ικανότητές του και ας μην προσφεύγουμε σε ακρότητες. Μας προσβάλλουν ανούσια σχόλια, όταν δεν έχουμε ταυτότητα. Όπως μας προσβάλλει ο άντρας που λόγω διαφορετικού σωματότυπου, μας προτείνει να σηκώσει τη βαλίτσα μας, αλλά δεν διστάζουμε στη συνέχεια να τον χαρακτηρίσουμε στις φίλες μας ως «κορόιδο» ή «αχθοφόρο».

Είναι αλήθεια ότι οι γυναίκες έχουν υποστεί μακροχρόνια σωματική και ψυχική βία εκ μέρους των ανδρών, όμως το θέμα δεν είναι να επιτεθούμε στον οποιονδήποτε άντρα για να φανούμε καλύτερες ή να προβάλουμε πάνω του ό,τι μας στοιχειώνει, γιατί τότε -δικαίως- θα χαρακτηριστούμε ως άτομα μειωμένου καταλογισμού. Θα ήθελα να φανταστώ πως άντρες και γυναίκες μπορούμε να πιαστούμε χέρι χέρι και να βαδίσουμε μαζί. Για το πετύχουμε όμως αυτό, πρέπει να πρυτανεύσει το μέτρο και η λογική και από τις δύο πλευρές. Κι ίσως και αυτό να είναι μία ακόμα ουτοπία... (όμως, χωρίς ουτοπίες, αντέχεται η ζωή;).

Γιατί, ακόμα κι αν είχαν απόλυτο δίκιο όσοι θεώρησαν το σποτάκι σεξιστικό, τα χαζά κορίτσια κάποτε ωριμάζουν.

Το θέμα είναι εκείνα τα κορίτσια (και αγόρια), μικρά και μεγάλα, που ενδέχεται να θρηνήσουμε επειδή εμείς ασχοληθήκαμε με το ύφος ενός διαφημιστικού σποτ και όχι με την κεντρική ιδέα.

Το θέμα είναι να ξεφύγουμε από αυτή τη δυστοπική κοινοτική (α, ρε Τσιόδρα με τις κοινότητές σου, που καθιέρωσες καινούργια ορολογία στον καθημερινό μας λόγο!) νοοτροπία που μας διχάζει.

Το θέμα είναι μάθουμε να ξεχωρίζουμε τον εχθρό και να μην κάνουμε προβολές στο... αγόρι που ψάχνει κι αυτό να βρει ταυτότητα για να μας γοητεύσει -όπως άλλωστε κάνουμε κι εμείς.

Το θέμα είναι να απολαύσουμε τη γαλήνη του δάσους. Όχι να τα βάλουμε με τη γύρη ενός καχεκτικού δέντρου που μας κάνει να φταρνιζόμαστε.

Τι να πει δηλαδή και ο σύνδεσμος (Υπάρχει; Χμμμ... αμ, δεν υπάρχει) υπέρβαρων Ελλάδος, για το «πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή»;(!) Τι να πω κι εγώ που κόλλησα στο κλείσιμο του άρθρου της κ. Ακρίτα «Η αυλαία δεν πέφτει, αν δεν τραγουδίσει η χοντρή κυρία» και δεν διάβασα τίποτα άλλο;(!)

Μήπως αυτό δεν είναι και σεξιστικό και ρατσιστικό;

Άιντε τώρα... αρχίστε να πλακώνεστε οι ευτραφείς με τους λιπόσαρκους.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo