Εξάρχεια: Από τα «ντόπερμαν» της καταστολής στα «λαμπραντόρ» των περιπολιών

Α. Μ. Δαρείος 18-02-2020 09:44 Τελευταία ενημέρωση: 18-02-2020 12:50
Εξάρχεια: Από τα «ντόπερμαν» της καταστολής στα «λαμπραντόρ» των περιπολιών
Η υποτίμηση του συσσωρευμένου μίσους απέναντι στους νέους ένστολους κατοίκους του επί δεκαετίες αβάτου, μπορούν να οδηγήσουν σε περιστατικό επίθεσης με τραγικά αποτελέσματα

Πρόσφατα ανακοινώθηκε από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη η εφαρμογή ενός νέου σχεδίου αστυνόμευσης της περιοχής των Εξαρχείων με περισσότερα μέσα και μηχανισμούς αστυνόμευσης, αλλά ηπιότερης και συμβατικότερης μορφής. Ταυτόχρονα απαγκιστρώνονται οι κλούβες των ΜΑΤ από τα σημεία των ανακαταλήψεων, παραμένοντας μόνο στις παραδοσιακές θέσεις της Χαριλάου Τρικούπη και Μπουμπουλίνας.

Τελικά όμως διαμορφώθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες να φύγουμε από τις «σιδερόφραχτες» ομάδες ΜΑΤ των ασπίδων, των καπνογόνων και των χημικών και να περάσουμε, στη Δίκυκλη Αστυνόμευση, στις πεζές περιπολίες και τους τροχονομικούς ελέγχους;  Ήρθε η ώρα να εφαρμοστεί η Τάξη περνώντας από τα «ντόπερμαν» της καταστολής, στα «λαμπραντόρ» των εποχούμενων περιπολιών;

Οι συνθήκες είναι εύθραυστες στο βαθμό που η παραθεώρηση του κινδύνου, η επανάπαυση ως αποτέλεσμα μιας επίπλαστης ηρεμίας, η υποτίμηση του συσσωρευμένου μίσους απέναντι στους νέους ένστολους κατοίκους του επί δεκαετίες αβάτου, μπορούν να οδηγήσουν σε περιστατικό επίθεσης με τραγικά αποτελέσματα που θα επιστρέψουν την απαλλοτριωμένη ελευθερία των «αναρχομπαχαλάκηδων»της περιοχής.

Παράλληλα κινείται ένα σχέδιο αντιμετώπισης χρόνιων παθογενειών και ελλείψεων που έχουν γκετοποιήσει μεγάλο κομμάτι του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, που τα κατά καιρούς εγκληματικά περιστατικά κατακρημνίζουν επικοινωνιακά το αφήγημα της ειρηνικής πόλης, των ασφαλών πολιτών και της στεγανούς συνοριακά χώρας .

Χρυσοχοΐδης. Υπουργός, Στρατηγός, Αστυφύλαξ

Τα σημάδια συμπεριφοράς ανταπόκρισης και λειτουργίας των αστυνομικών δυνάμεων και επιχειρήσεων φαίνεται όμως να είναι απόλυτα ταυτισμένα με τη σκέψη, τα αντανακλαστικά και τη ψυχική λειτουργία του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Υπουργός, Στρατηγός, Αστυνομικός αποτελούν το τρίπτυχο εκφοράς στρατηγικής και επιχειρησιακής τακτικής από ένα και μοναδικό πρόσωπο και φέρουν το στίγμα της προσωπικότητας του «εθνικού» Υπουργού Προστασίας του Πολίτη.

Αβίαστα προκύπτει το ερώτημα πως το γέννημα των αποφάσεων που δεν είναι προϊόν επεξεργασίας αξιωματικών καριέρας, που δεν έχει εμποτιστεί με την εμπειρία αστυνομικών στελεχών που γνωρίζουν σε βάθος το οργανωμένο έγκλημα, την σύνθεση της τρομοκρατίας, και τις λειτουργικές δυνατότητες και αδυναμίες του τεράστιου οικοδομήματος της Ελληνικής Αστυνομίας, θα καταφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά κυρίως πως αυτό το «παζλ» ενεργειών και αποφάσεων χωρίς να έχει την σύμπνοια των Αστυνομικών στελεχών δεν θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος σε μια ενδεχόμενη απουσία του σημερινού Υπουργού;

Το μείγμα της ανάγκης για πολιτική δικαίωση του Κυριάκου Μητσοτάκη μέσω της επιλογής του ως Υπουργού, η υποχρέωση να σταθεί αντάξιος της ίδιας του της ιστορίας και παρελθόντος, η υπερκομματική του θητεία σε ένα κόμμα που υπήρξε στο παρελθόν κομματικά αντίπαλος αλλά κυρίως η ετερόκλητη παρουσία του σε μια Κυβέρνηση και ένα κόμμα του οποίου η πτέρυγα της λαϊκής δεξιάς τον περιμένει στη στροφή, δημιουργούν μια πίεση, αλλά και έναν γνώμονα που επηρεάζει της ενέργειες και τις αποφάσεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Χρυσοχοΐδης VS Οικονόμου;

Δεν πρέπει να παραθεωρήσουμε την αθόρυβη παρουσία του Λευτέρη Οικονόμου στην θέση του Υφυπουργού Δημόσιας Τάξης που η θέση αυτή του παρέχει την κάλυψη ως δεύτερου τη Τάξη από πλευράς ευθυνών, αλλά παράλληλα δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα ασφαλούς αναπλήρωσης του υπουργικού θώκου σε περίπτωση που αυτό καταστεί αναγκαίο πολιτικά. Η παρουσία άλλωστε του Λευτέρη Οικονόμου στο Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι καθόλου αθόρυβη μιας και κατέχει ισχυρό έρεισμα σε ανθρώπους που ακούει ο Κυριάκος Μητσοτάκης πριν αποφασίσει σε θέματα κυβερνητικών επιλογών και αποφάσεων που σχετίζονται με την Δημόσια Τάξη.

Η ιστορία έχει τον τελευταίο λόγο...

Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι ο Μ. Χρυσοχοΐδης δεν επέλεξε το ρόλο του απλού διαχειριστή στα θέματα ασφάλειας και τάξης της χώρας, κυνηγά τον χρόνο και την ιστορία του με πείσμα και πάθος και παρασύρει σε αυτή τη διαδρομή τις τύχες της Κυβέρνησης και των πολιτών μιας χώρας ,που ψάχνουν να ανασάνουν από την ασφυξία δεκαετιών παραμέλησης του αγαθού που ονομάζεται κοινωνική ασφάλεια. Όλοι και όλα είναι με το μέρος του, αν και η τύχη τον συμπαθήσει θα νικήσει!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo