Λεωνίδας Παππάς: Είναι η Χαονία τα λημέρια του Οδυσσέα;

Μυρένα Σερβιτζόγλου 12-11-2019 09:19 Τελευταία ενημέρωση: 26-06-2020 17:58
  • image-0
  • image-1
«Από την πίτα της Οδύσσειας διεκδικούμε και εμείς οι Χάονες ένα κομμάτι. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η σπηλιά του Κύκλωπα Πολύφημου είναι στη Χειμάρρα. Είναι η σπηλιά που έδωσε το όνομα στην κάτω Χειμάρρα, τα “Σπήλαια”».

Οι θητείες μας με τον Λεωνίδα Παππά είχαν λίγο-πολύ συμπέσει. Εκείνος διετέλεσε πρόεδρος της Ομόνοιας, της οργάνωσης που εκπροσωπεί την Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία, από το καλοκαίρι του 2015 έως την Άνοιξη του 2018. Η πρώτη συμβουλή που μου είχε δώσει ήταν κλεμμένη από τη θυμοσοφία του Σωτήρη Κυριαζάτη, πρώην προέδρου της Ομόνοιας: «Στους τόπους να στέκεσαι, να μη διαβαίνεις».

Όπως οι μήνες και τα χρόνια περνούσαν, συνήθιζε να με πειράζει: «Βλέπω τους διπλωμάτες που είναι προορισμένοι για τα Παρίσια και τα Λονδίνα να δυσκολεύονται εδώ, ενώ εσύ είσαι γεννημένη για την Αλβανία». Σε κάθε περίπτωση, όταν έφευγα από την πρωτεύουσα των Τιράνων, με είχε αποχαιρετίσει με ένα λιτό μήνυμα: «Πολλοί ερωτεύτηκαν τη βορειοηπειρωτική γη, εσύ την αγάπησες».

Τον Λεωνίδα Παππά τον χαρακτηρίζει μία γνήσια αγάπη για την πατρίδα του την Ελλάδα, -«Εμείς την Ελλάδα δεν θα την χορτάσουμε ποτέ», έλεγε κάθε φορά που την επισκεπτόταν-, ένα πάθος για την ιδιαίτερη πατρίδα του τη Βόρειο Ήπειρο, -γνωρίζει την ιστορία κάθε πέτρας, κάθε πιθαμής-, και μία σπάνια, αυθεντική ορθόδοξη πίστη. Πνευματικό τέκνο του Σεβαστιανού, Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης από το 1967 έως το '94, είχε φοιτήσει από το 1991 που είχαν ανοίξει τα ελληνοαλβανικά σύνορα με την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, σε ένα από τα οικοτροφεία που είχε δημιουργήσει ο θρησκευτικός ποιμένας για τα παιδιά της Βορείου Ηπείρου.

O Παππάς συνήθιζε να αρθρογραφεί συστηματικά για τα ζητήματα που απασχολούσαν την πατρίδα του, το εκπαιδευτικό, το ζήτημα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, το περιουσιακό, αλλά μετά την παραίτησή του το 2018 από τη θέση του προέδρου της Ομόνοιας, αρκείται στο να αναρτά εικόνες και λόγια για εκείνο που περισσότερο αγαπά, την γη των πατέρων του:

«Στα μέρη του Οδυσσέα.

Ο Γάλλος Βικτόρ Μπεράρ, (1864-1931), έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους σπουδαιότερους Ομηριστές της Ευρώπης. Αφιέρωσε πολλά χρόνια της ζωής του ταξιδεύοντας στη Μεσόγειο αναζητώντας τους σταθμούς του Οδυσσέα. Το βιβλίο του “Ακολουθώντας το Πλοίο του Οδυσσέα” κλείνει με τη φράση: “Ο Ερατοσθένης ισχυριζόταν ότι το μόνο που ζητάει ένας ποιητής είναι η ευχαρίστηση και όχι η αλήθεια”. Ενώ σε άλλο σημείο γράφει: “Η Οδύσσεια δεν είναι μια απλή συναρμολόγηση θρύλων. Είναι ένα γεωγραφικό ντοκουμέντο, απεικόνιση ποιητική, αλλά όχι παραμορφωτική, μιας συγκεκριμένης Μεσογείου, που είχε τις ναυσιπλοϊκές της συνήθειες, τις θεωρίες της για τον κόσμο και τη ζωή”.

Ο τόπος της Κίρκης, το νησί της Καλυψώς, το Λιμάνι των Λαιστρυγόνων, η σπηλιά του Πολύφημου, δεν είναι σε ένα μέρος, αλλά σε πολλά. Το νησί της Καλυψώς μπορεί να είναι ένα νησάκι κοντά στο Γριβραλτάρ, μπορεί και στις Κυκλάδες. Η ίδια η Ιθάκη διεκδικείται από την Κεφαλλονιά και την Λευκάδα, θεωρώντας πως εκεί ήταν το αρχαίο βασίλειο και όχι στο νησί που ονομάζεται σήμερα έτσι.

Το βέβαιο είναι πως ο προτελευταίος σταθμός του Οδυσσέα ήταν η Κέρκυρα. Από την πίτα της Οδύσσειας διεκδικούμε και εμείς οι Χάονες ένα κομμάτι. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η σπηλιά του Κύκλωπα Πολύφημου είναι στη Χειμάρρα. Είναι η σπηλιά που έδωσε το όνομα στην κάτω Χειμάρρα, τα “Σπήλαια”.

Εφόσον επιζητούμε την ευχαρίστηση, και η αλήθεια δεν έχει και τόση σημασία, σε τούτα εδώ τα μέρη που απεικονίζονται στη φωτογραφία θαλασσοδερνόταν ο Οδυσσέας στη διαδρομή του από την Καλυψώ στην Κέρκυρα».


(Φωτογραφία του Λεωνίδα Παππά από το Λούκοβο Χειμάρρας. Στο βάθος τα νησάκια Οθωνοί, Ερεικούσα, Μαθράκι και αριστερά η Κέρκυρα)

Όπως γράφονται τούτες οι αράδες, το πιθανότερο είναι ο Λεωνίδας να πηγαινοφέρνει τα τρία του παιδιά στο σχολείο, ή να ψέλνει σε μία από τις εκκλησίες της περιοχής, -παπαδοπαίδι και δεινός ψάλτης γαρ-. Ή, πεζοπορώντας για τη μονή Κονίτσης στο Στόμιο του Αώου να τον έχει πιάσει καταιγίδα και να έχει βρει καταφύγιο σε κάποια σπηλιά μαζί με ένα κουτάβι που τον ακολουθεί. Ή να είναι σκαρφαλωμένος στις σκαλωσιές κάποιας βεράντας από οικοδομή που έχει αναλάβει και να φωτογραφίζει τα πλεούμενα να διασχίζουν τα στενά Αγίων Σαράντα και Κέρκυρας.

Σε νεαρή ηλικία που είχε επισκεφτεί το αστυνομικό τμήμα Ιωαννίνων για έκδοση ελληνικής ταυτότητας, η αξιωματικός υπηρεσίας του είχε ζητήσει να περιμένει έξω από το γραφείο, από όπου και είχε ακούσει να τον χαρακτηρίζει σε συνάδελφό της «Αλβανό». Όταν τελικά εισήλθε, κατά τη διαδικασία είχε αρκεστεί να πει: «Το “Παππάς” γράφεται με δύο “π” και περισπωμένη».

Οι ιστορίες που θα ακούσει κανείς από εκείνον είναι ατελείωτες και τραβάν σε βάθος χρόνων. «Μιλάω πολύ σαν την μάνα μου», συνήθιζε να απολογείται. Έχει αποσυρθεί από την πολιτική και τα κοινά, εφαρμόζοντας την αρχή του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: «Εγώ βαστάω το σπαθί μου και αφήνω τους τυχερούς να προσπερνούν».

Τον είχα γνωρίσει Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου του 2015, την ημέρα που τρία χρόνια μετά, το '18 θα τελούνταν η εξόδιος ακολουθία του Κωνσταντίνου Κατσίφα, και θα σιγούσε το γέλιο του πρώην Γενικού Προξένου Αργυροκάστρου, Βασίλειου Τόλιου.

Το πιο πολύτιμο δώρο της φιλίας του Λεωνίδα Παππά ήταν το ζωντανό, προσωπικό του παράδειγμα της ζωής εν Χριστώ.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo