«Η ανακύκλωση του εγκλήματος είναι απόδειξη κακής ποιότητας νόμων»

Στέλιος Γκαρίπης 06-11-2019 07:20 Τελευταία ενημέρωση: 06-11-2019 07:23
«Η ανακύκλωση του εγκλήματος είναι απόδειξη κακής ποιότητας νόμων»
Τι οδήγησε στη σημερινή ατιμωρησία.

Η περίοδος που διανύουμε στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από το «φόβο να τιμωρηθεί κάποιος» σε όλους τους τομείς. Αυτός που χτίζει ένα αυθαίρετο δεν τιμωρείται γιατί μπορεί να ψηφιστεί ένας νόμος που να προβλέπει την τακτοποίησή του, αυτός που δεν πληρώνει φόρους δεν τιμωρείται γιατί θα ψηφιστεί ένας νόμος για δόσεις και διαγραφή των χρεών, αυτός που τελεί μικρής απαξίας εγκλήματα, τα λεγόμενα πταίσματα, έχει πάρει από 1.7.2019 συγχωροχάρτι για όλες τις παρανομίες του, αυτός που έχει τελέσει απάτες περιμένει κάποιο νόμο για να ανεβάσει τα χρηματικά όρια για να τιμωρηθεί η πράξη του, οι τραπεζικοί κάποιο νόμο που να καταργεί το αξιόποινο των αδικημάτων τους κ.ο.κ.

Η λίστα είναι ατελείωτη και φτάνει μέχρι το σχολείο ή το σπίτι, όπου οι καθηγητές και οι γονείς απαγορεύεται να τιμωρούν τα παιδιά ή να διορθώνουν ακόμα και τα ορθογραφικά λάθη. Όλα συγχωρούνται με αποτέλεσμα η επικρατούσα λογική να είναι «απαγορεύεται η τιμωρία», κυρίως για να μη δημιουργηθούν αποκλεισμένες κατηγορίες προσώπων.

Έτσι, από το ένα άκρο, όπου η ελληνική κοινωνία ήταν μόνο ποινές, τυφλές, δυσανάλογες, κτηνώδεις, που προκαλούσαν μόνο κακό ακόμα και για τους «τεντιμπόιδες», φτάσαμε στο άκρο της «ποινοφοβίας», εκπληρώνοντας το όνειρο της ηθικής χωρίς καμία υποχρέωση και χωρίς τιμωρία. Αυτό το αναποδογύρισμα των αξιών, από τα κύματα ενοχοποίησης στη συμπόνοια του κάθε παραστρατημένου, με την ανάδειξη της υπερανοχής ως υπέρτατης αρετής, οδήγησε στη σημερινή ατιμωρησία.

Ο εγκλεισμός κάποιου παραβάτη σε μία φυλακή, ως υπέρτατη έκφραση της κρατικής κυριαρχίας, απαιτεί νόμο, συγκεκριμένο και ρητά. Σε περίπτωση αμφιβολίας άλλωστε η ερμηνεία κάθε νόμου είναι υπέρ της ελευθερίας (indubioprolibertate). Είναι αδύνατον λοιπόν για ένα δικαστή να προφυλακίσει ακόμα και αυτόν που έχει τελέσει κακούργημα χωρίς ειδική διάταξη που να το προβλέπει, όπως είναι αδύνατον σήμερα για τον Έλληνα δικαστή να μη δεχθεί το ανασταλτικό αποτέλεσμα εκτέλεσης της πρωτόδικης ποινής σε περίπτωση άσκησης έφεσης ή να μη διατάξει την αναστολή εκτέλεσης μιας ποινής μικρότερης των τριών μηνών.

Η ανακύκλωση του εγκλήματος είναι επομένως απόδειξη κακής ποιότητας νόμων, οι οποίοι υιοθετήθηκαν από μια αντίληψη που επικράτησε τα τελευταία χρόνια ηθικής ανεκτικότητας και πολιτιστικής σχετικότητας, των δύο όψεων του ναυαγίου της αντεγκληματικής πολιτικής.

Μια ανοιχτή κοινωνία όχι μόνο δεν είναι ασυμβίβαστη λογικά με το σεβασμό του δικαιώματος των πολιτών να ζουν με ασφάλεια και την απονομή των ατομικών ευθυνών, αλλά το αντίθετο μάλιστα, την αναζωογονούν και την ενισχύουν.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo