5 Οκτωβρίου 1912 - Η έναρξη του Α’Βαλκανικού Πολέμου που διπλασίασε την έκταση της Ελλάδος

Λεωνίδας Σ. Μπλαβέρης 05-10-2019 20:21
5 Οκτωβρίου 1912 - Η έναρξη του Α’Βαλκανικού Πολέμου που διπλασίασε την έκταση της Ελλάδος
Ο Α’ Βαλκανικός πόλεμος όπως ονομάστηκε, διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 1912, μέχρι τον Μάιο του 1913 και έληξε με την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου του 1913, που υπογράφτηκε αφενός μεταξύ των νικητών Χριστιανών συμμάχων και αφετέρου της ηττημένης στα πεδία των μαχών της Βαλκανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σαν σήμερα, στις 5 Οκτωβρίου 1912, ξέσπασε στα στη Βαλκανική χερσόνησο, ο πόλεμος μεταξύ των συνασπισμένων χωρών της περιοχής, της Ελλάδος, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, εναντίον της παραπαίουσας τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την προστασία και την απελευθέρωση των υπόδουλων ακόμα στους Οθωμανούς Χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής.

Ο Α’ Βαλκανικός πόλεμος όπως ονομάστηκε, διήρκεσε από τον Οκτώβριο του 1912, μέχρι τον Μάιο του 1913 και έληξε με την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου του 1913, που υπογράφτηκε αφενός μεταξύ των νικητών Χριστιανών συμμάχων και της ηττημένης στα πεδία των μαχών της Βαλκανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφετέρου.

Με τη λήξη του Α’ Βαλκανικού πολέμου η ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία εκδιώχθηκε από το σύνολο σχεδόν της Βαλκανικής χερσονήσου αφού η νικήτρια τετραεθνής συμμαχία της απέσπασε τη Μακεδονία, το Κοσσυφοπέδιο και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης, ενώ ξεσηκώθηκαν και οι Αλβανοί, Μουσουλμάνοι στην πλειονότητά τους, γεγονός που οδήγησε τη σε μεταγενέστερο χρόνο δημιουργία του Βασιλείου της Αλβανίας.

Η τέσσερις χριστιανικές χώρες της συμμαχίας συνασπίστηκαν τον Αύγουστο του 1912 με μία μυστική κατ’ αρχάς Συμφωνία, ασκώντας διπλωματική πίεση στην Οθωμανική αυτοκρατορία για ευρείες μεταρρυθμίσεις και για την απόδοση της αυτονομίας σε όλες τις χριστιανικές περιοχές. Στις 4 Οκτωβρίου 1912 στάλθηκε τελεσίγραφο, με τη μορφή της Διακοινώσεως των τεσσάρων Χριστιανικών κρατών προς την Υψηλή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη, η οποία φυσικά το απέρριψε, και στις 5 Οκτωβρίου 1912 ξεκίνησε ο Α' Βαλκανικός πόλεμος.

Στην Ελλάδα Πρωθυπουργός μετά την Επανάσταση στο Γουδί του 1909 ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος και Βασιλεύς ο Γεώργιος Α’, ο οποίος βασίλευε ήδη μισό αιώνα! Η τότε Ελληνική κυβέρνηση μέσα στο συντομότατο αυτό χρονικό διάστημα και με τη βοήθεια γαλλικής στρατιωτικής αποστολής για τον Στρατό Ξηράς και βρετανικής αντιστοίχως για το (τότε) Βασιλικό Ναυτικό, είχε προχωρήσει στην πλήρη και ριζική αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας.

Παράλληλα είχε τεθεί σε εφαρμογή ένα ευρύτατο πρόγραμμα εφοδιασμού Στρατού και Ναυτικού με νέα και σύγχρονα για την εποχή οπλικά συστήματα, όπως ήταν η απόκτηση του ευδρόμου καταδρομικού «Γ.ΑΒΕΡΩΦ», των πρώτων…αεροπλάνων, που εντάχθηκαν στο Όπλο του Μηχανικού του Στρατού Ξηράς, στάλθηκαν οι πρώτοι 4 πιλότοι αξιωματικοί του Στρατού να εκπαιδευτούν στη Γαλλία, αποκτήθηκαν 100.000 σύγχρονα για την εποχή τυφέκια Μάουζερ, παραγγέλθηκαν και αποκτήθηκαν σύγχρονα πυροβόλα «Σνάϊντερ-Δαγκλή» από τη Γαλλία φέροντας την τροποποίηση του σπουδαίου Έλληνα αξιωματικού, παραγγέλθηκαν σε ελληνικές εταιρείες μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών κάθε είδους, αγοράστηκαν για πρώτη φορά κινητά στρατιωτικά νοσοκομεία, για να είναι κοντά στην γραμμή του μετώπου, ο στρατός ντύθηκε με νέες στολές χακί χρώματος και εγκατέλειψε τα πολύχρωμα σύνολα που ως τότε φορούσε… Με λίγα λόγια ο Στρατός είχε αναβαθμιστεί και ο λαός (και ο στρατός φυσικά) είχε ένα θαυμάσιο ηθικό.

Ο Στρατός με αρχιστράτηγος τον Διάδοχο Κωνσταντίνο και σπουδαίο επιτελείο (Δαγκλής, Μεταξάς και άλλοι) ήταν χωρισμένος σε δύο: Στο Στρατό της Θεσσαλίας που ήταν και το μεγαλύτερο τμήμα αφού εκεί θα εκδηλωνόταν η κύρια επιθετική προσπάθεια, και το Στρατό της Ηπείρου, που σε αυτή τη φάση των επιχειρήσεων είχε προγραμματιστεί να είχε επικουρικό ρόλο, κυρίως να συγκρατήσει εκεί και να απασχολήσει τις τουρκικές δυνάμεις και σε δεύτερο χρόνο να εκμεταλλευτεί την όποια κατάσταση δημιουργείτο και να προωθηθεί απελευθερώνοντας την Ήπειρο!
Στις 9-10 Οκτωβρίου 1912 είχαμε την πρώτη σύγκρουση, τη Μάχη του Σαρανταπόρου, που οδήγησε στην απελευθέρωση της Κοζάνης και της Κατερίνης.

Στις 19-20 Οκτωβρίου 1912 είχαμε τη Μάχη των Γιαννιτσών που οδήγησε στην απελευθέρωση της ομώνυμης πόλεως που ήταν Ιερή για τους Μουσουλμάνους.

Στις 21-23 Οκτωβρίου 1912 έγινε ανεπιτυχής απόπειρα απελευθερώσεως των Ιωαννίνων, αλλά τελικώς απελευθερώθηκε η Πρέβεζα, αποκόπτοντας έτσι τη θαλάσσια έξοδο των Τούρκων στον Αμβρακικό κόλπο και στο Ιόνιο.

Στις 26 Οκτωβρίου 1912 απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη και εισήλθε στην πόλη νικητής ο Ελληνικός Στρατός.

Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, ο Ελληνικός Στόλος με επικεφαλής τον Υποναύαρχο Κουντουριώτη, με πανέξυπνη τακτική, κατανίκησε τον Οθωμανικό Στόλο στη ναυμαχία της Έλλης, περιορίζοντάς τον μέσα στα Στενά του Ελλησπόντου (Δαρδανελλίων).

Στις 5 Ιανουαρίου 1913, εκ νέου ο Ελληνικός Στόλος και ο Κουντουριώτης κατανίκησαν για δεύτερη φορά τον Οθωμανικό στη ναυμαχία της Λήμνου, που είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη Ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο.

Στις 19-21 Φεβρουαρίου 1913, ο Ελληνικός Στρατός νίκησε τον Οθωμανικό στα οχυρά του Μπιζανίου και απελευθέρωσε την πρωτεύουσα της Ηπείρου, τα Ιωάννινα.

Για ιστορικούς λόγους έχει αξία – πιστεύουμε – να παραθέσουμε το Διάγγελμα της 5ης Οκτωβρίου 1912, του τότε Βασιλέως Γεωργίου Α’ προς τον Ελληνικό λαό, που του ανήγγειλε την έναρξη του Α’Βαλκανικού πολέμου.

«Αι ιεραί υποχρεώσεις προς την φιλτάτην Πατρίδα, προς τους υποδούλους αδελφούς μας και προς την ανθρωπότητα, επιβάλλουσιν εις το Κράτος, μετά την αποτυχίαν των ειρηνικών προσπαθειών του προς επίτευξιν και εξασφάλισιν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των υπό τον τουρκικόν ζυγόν Χριστιανών, όπως δια των όπλων θέση τέρμα εις την δυστυχίαν την οποίαν ούτοι υφίστανται από τόσων αιώνων.

Η Ελλάς πάνοπλος μετά των συμμάχων αυτής αναλαμβάνει τον ιερόν αγώνα του δικαίου και της ελευθερίας των καταδυναστευομένων λαών της Ανατολής. Ο κατά ξηράν και θάλασσαν στρατός εν πλήρει συναισθήσει του καθήκοντος αυτού προς το Έθνος και την Χριστιανοσύνην , μνήμων των εθνικών αυτού παραδόσεων και υπερήφανος δια την ηθικήν αυτού υπεροχήν και αξίαν , αποδύεται μετά πίστεως εις τον αγώνα όπως δια του τιμίου αυτού αίματος αποδώσει την Ελευθερίαν εις τους τυραννουμένους.

Η Ελλάς μετά των αδελφών συμμάχων Κρατών θα επιδιώξη πάση θυσία τον ιερόν αυτόν σκοπόν , επικαλούμενοι δε την αρωγήν του Υψίστου εν τω δικαιοτάτω τούτω αγώνι του πολιτισμού , ανακράζομεν:

Ζήτω η Ελλάς. Ζήτω το Εθνος .
Αθήναι τη 5 Οκτωβρίου 1912 Γεώργιος»

Λίγους μήνες αργότερα, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να πολεμήσει με τη Βουλγαρία, εξαιτίας της άκρατης επιθετικότητος της τελευταίας η οποία ήθελε να κερδίσει περισσότερα εδάφη από την Ελλάδα και να «βγει στο Αιγαίο¨, σε ένα σύντομης διάρκειας, αλλά εξαιρετικώς πολυαίματο αγώνα, που έληξε με τη μεγάλη νίκη των Ελληνικών όπλων. Αυτός ήταν ο Β’Βαλκανικός πόλεμος, που σε αντίθεση με τον πρώτο έγινε μεταξύ δύο Χριστιανικών κρατών της περιοχής, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα προς εξέταση!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo