Τα συνεχή ατοπήματα των New York Times και η δικαίωση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Μυρένα Σερβιτζόγλου 07-08-2019 13:41
Τα συνεχή ατοπήματα των New York Times και η δικαίωση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη
Εμείς πάλι, εδώ στην Ελλάδα, παρακολουθήσαμε όχι μόνο με ανακούφιση τη δεύτερη «πατάτα» ενός δημοσιογραφικού κολοσσού, αλλά και με ένα αίσθημα δικαίωσης, αποκατάστασης μεγεθών της πραγματικότητας. Διότι ήταν ο διεθνής σάλος του δεύτερου ατοπήματος, που φανέρωσε το πολιτικό μέγεθος της πρώτης ανακρίβειας, του δήθεν «πολύ δεξιού» Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών, -αυγουστιάτικων είναι η αλήθεια-, οι New York Times της Αμερικής αναγκάστηκαν αφενός να δώσουν διευκρινήσεις για το άρθρο του Ματθαίου Τσιμιτάκη περί νέας ελληνικής κυβέρνησης, που φιλοξένησαν στις σελίδες τους αναφέροντας την «μισή» ταυτότητα του εν λόγω συντάκτη, αφετέρου, άλλαξαν τον αρχικό πρωτοσέλιδο(!) τίτλο «Trump urges unity vs racism» στη δεύτερη έκδοσή τους σε «Assailing hate but not gun», αφού ξέσπασε θύελλα διαμαρτυριών ότι η εφημερίδα στήριζε την επιχειρηματολογία του Ντόναλντ Τραμπ.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κάνει ένα σπορ

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κάνει ένα σπορ

Το πρώτο ατόπημα, και δικαίως, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην Ελλάδα, ενώ Έλληνες που αρθρώνουν συστηματικά δημόσιο λόγο, όπως ο συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης, δεν δίστασαν να αποστείλουν στην αρχισυνταξία επιστολή προκειμένου να αποκατασταθεί η αλήθεια σχετικά με την ιδιότητα του κ. Τσιμιτάκη, ο οποίος είχε ξεχάσει να αναφέρει ότι κατά την τελευταία πενταετία είχε διατελέσει σύμβουλος Επικοινωνίας του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα. Το αποτέλεσμα ήταν οι New York Times να δώσουν μία εξήγηση σε επικαιροποιημένη βερσιόν του επίμαχου άρθρου ότι «είχαν αποτύχει να ταυτοποιήσουν το πλήρες επαγγελματικό ιστορικό του συντάκτη, ο οποίος είχε εργαστεί στο Γραφείο Τύπου του Τσίπρα».

Ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας, Γιώργος Παγουλάτος σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει το γεγονός, είχε επισημάνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «Οι New York Times είναι οχυρό ελευθερίας του Τύπου στις ΗΠΑ κατά του Τραμπισμού. Είναι liberal, progressive, πολυφωνικοί, μια σπουδαία εφημερίδα. Το πρόβλημα είναι ότι παραμένουν (ίσως αναπόφευκτα) αμερικανοκεντρικοί. Κατανοούν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα μέσα από ημιμαθείς υπεραπλουστεύσεις, και την ελληνική πολιτική ως ένα παιδαριώδες western “αδιάφθορη-anti-austerity-progressive αριστερά” vs “διεφθαρμένη-ολιγαρχική-συντηρητική-δεξιά”. Το πόσο εκτός πραγματικότητας είναι αυτή η αφελής υπεραπλούστευση, όταν η σύγκριση αφορά τον λαϊκιστή Τσίπρα (των πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) και τον μετριοπαθή Μητσοτάκη (που συγκρότησε μια από τις πιο κεντρώες και αξιοκρατικά στελεχωμένες κυβερνήσεις της ελληνικής κεντροδεξιάς) είναι κάτι που μπορεί να το αντιληφθεί οποιοσδήποτε γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στην Ελλάδα». Γι' αυτό, όταν εν κατακλείδι σημείωνε ότι «Γι’ αυτό η χθεσινή χοντράδα των ΝΥΤ να εμφανίσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως περίπου ακροδεξιά ξεπερνά ακόμα και τις προηγούμενες αστοχίες τους», δεν μπορούσε να φανταστεί την επόμενη.

Πράγματι, το δεύτερο ατόπημα, καθώς δεν αφορούσε μία νοτιο-ανατολική χώρα της Ευρώπης, αλλά τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τις πολιτικές του επιλογές, έγινε θέμα στον διεθνή Τύπο, και μάλιστα όπως του άρμοζε: πρωτοσέλιδο. Έτσι, ο πολύ «βρεταννικός» Guardian έσπευσε να αδράξει την ευκαιρία με τίτλο «Οι NYT αλλάζουν τον πρωτοσέλιδο τίτλο τους μετά από την κατακραυγή» και υπότιτλο «Ο αρχικός τίτλος “Trump urges unity vs racism” προκάλεσε αντιδράσεις ότι η εφημερίδα ενισχύει το αφήγημα του Αμερικανού Προέδρου». Όμως ο αρχικός τίτλος είχε ήδη ευρέως διαδοθεί μέσα από τουίτ γνωστού στατιστικολόγου, του Νέιτ Σίλβερ. Έτσι ενώ το εν λόγω τουίτ είχε κοινοποιηθεί εκατοντάδες φορές, οι New York Times άλλαξαν τον τίτλο στη δεύτερη έντυπη έκδοση. Εκπρόσωπος της εφημερίδας δήλωσε στην Washington Post ότι ο τίτλος ήταν κακός και γι' αυτό άλλαξε. Όμως η ζημιά είχε ήδη γίνει. Πολλοί επιφανείς Δημοκρατικοί, συμπεριλαμβανομένων υποψηφίων προέδρων, κατηγόρησαν τους New York Times ότι διαστρέβλωναν τις θέσεις του Τραμπ.

Εμείς πάλι, εδώ στην Ελλάδα, παρακολουθήσαμε όχι μόνο με ανακούφιση τη δεύτερη «πατάτα» ενός δημοσιογραφικού κολοσσού, αλλά και με ένα αίσθημα δικαίωσης, αποκατάστασης μεγεθών της πραγματικότητας. Διότι ήταν ο διεθνής σάλος του δεύτερου ατοπήματος, που φανέρωσε το πολιτικό μέγεθος της πρώτης ανακρίβειας, του δήθεν «πολύ δεξιού» Κυριάκου Μητσοτάκη.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo