Λάμπρος Μαργαρίτης στο L&Ο: Αποφασιστικός ρόλος στους ίδιους τους Δικαστές για την ανάδειξη της ηγεσίας τους

Newsroom 24-06-2019 11:48
Λάμπρος Μαργαρίτης στο L&Ο: Αποφασιστικός ρόλος στους ίδιους τους Δικαστές για την ανάδειξη της ηγεσίας τους
«Πρόκειται για πολυπαραγοντική παθογένεια, στην εκδήλωση της ουσίας ευθύνη φέρουν τα αρμόδια Υπουργεία, οι Νομικές Σχολές, η Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών, το Δικαστικό Σώμα και οι Δικηγορικοί Σύλλογοι» σημειώνει ο κ. Λ. Μαργαρίτης στο Law and Order

Καθώς η χώρα οδεύει προς τις κάλπες, ο χώρος της Δικαιοσύνης αναδεικνύεται, για άλλη μία φορά, ως βασικός τομέας αντιπαράθεσης. Η «υπόθεση Novartis» καθώς και η επιλογή νέας ηγεσίας στη Δικαιοσύνη έχουν βρεθεί, μεταξύ άλλων, στην αιχμή του δόρατος της κομματικής αντιπαράθεσης. Το Law and Order συνομιλεί με τον κ. Λάμπρο Μαργαρίτη, τον καθηγητή Ποινικού Δικαίου και Ποινικής Δικονομίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μία από τις πλέον εμβληματικές μορφές της δικαιοσύνης στην βόρεια Ελλάδα.

Ο κ. Μαργαρίτης, καθηγητής επίσης στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών, χρησιμοποιεί δηκτικό λόγο τόσο για τη συμπεριφορά των ίδιων των δικαστικών λειτουργών όσο, φυσικά, και για τους πολιτικούς που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν την ανεξάρτητη, κατά τα λοιπά, δικαιοσύνη. Σημειώνει, δε, πως εν αντιθέσει με τους «κακούς» πολιτικούς που αποστρατεύονται με την ψήφο των πολιτών, τους «κακούς» δικαστές  «μπορεί να αποβάλλει το ίδιο το Σώμα τους με τις θεσμοθετημένες διαδικασίες αυτοκάθαρσης. Οι διαδικασίες αυτοκάθαρσης πρέπει να είναι ουσιαστικές, διαφανείς, αντικειμενικές και πάντοτε σε εγρήγορση».

Ο πολύπειρος καθηγητής σχολιάζει τους νέους κώδικες αλλά και την παθογένεια στην απονομή της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα: «Πρόκειται για πολυπαραγοντική παθογένεια, στην εκδήλωση της ουσίας ευθύνη φέρουν τα αρμόδια Υπουργεία, οι Νομικές Σχολές, η Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών, το Δικαστικό Σώμα και οι Δικηγορικοί Σύλλογοι. Γιατί, άραγε, αναρωτιέστε για την κατάληξη, όταν: ο αριθμός των εισακτέων δεν μειώνεται, η διαδικασία επιλογής είναι αφερέγγυα, οι Νομικές Σχολές αυξάνονται, η παρεχόμενη απ’ αυτές παιδεία είναι ποιοτικά και ποσοτικά προβληματική, η Σχολή Δικαστών δεν υποδέχεται τους καλύτερους και η απομάκρυνση από τους οικείους χώρους των μη ικανών και μη επαρκών αποτελεί εξαιρετικό φαινόμενο».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη του Λάμπρου Μαργαρίτη στο Law and Order:

Ο κλάδος που υπηρετείτε, αυτός της Δικαιοσύνης, βρίσκεται για άλλη μια φορά στις μυλόπετρες της πολιτικής αντιπαράθεσης. Αν δεχθούμε, αφετηριακά, πως μερίδιο ευθύνης πρέπει να αποδοθεί στην πολιτική, υπάρχει αντίστοιχα η ευθύνη που να βαρύνει τους λειτουργούς της Θέμιδας;

Ο κλάδος της Δικαιοσύνης βρισκόταν, βρίσκεται και φοβάμαι ότι θα βρίσκεται στις μυλόπετρες της πολιτικής αντιπαράθεσης. Χρέος των λειτουργών της Θέμιδας είναι η απόσταση ασφαλείας από το συγκρουσιακό αυτό πεδίο. Όσο τούτο δεν συμβαίνει, τόσο η ευθύνη τους αναδεικνύεται. Την απόσταση «ασφαλείας» μόνον η συμπεριφορά και η (δικαιοδοτική) κρίση του δικαστή μπορεί να σμικρύνει. Καμιά «μυλόπετρα» δεν λειτουργεί για πολύ μ’ ένα μόνο μέρος.

Κι αν ισχύει, βεβαίως, ότι η κύρια ευθύνη είναι στους πολιτικούς, δεν είναι προβληματικό ότι λείπουν οι φωνές αντίδρασης από πλευράς δικαστικών, δικηγόρων; 

Τους «κακούς» πολιτικούς αποστρατεύει μόνον ο λαός, ενώ τους «κακούς» δικαστές μπορεί να αποβάλλει το ίδιο το Σώμα τους με τις θεσμοθετημένες διαδικασίες αυτοκάθαρσης. Ο λαός οφείλει να είναι και κριτικός και προσεχτικός όταν καλείται να αποφασίσει. Οι διαδικασίες αυτοκάθαρσης πρέπει να είναι ουσιαστικές, διαφανείς, αντικειμενικές και πάντοτε σε εγρήγορση.

Πέραν των γνωστών καταγγελιών για το χειρισμό της υπόθεσης Novartis, είχαμε πρόσφατα και μία απόφαση της κυβέρνησης που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και μέλει να κριθεί προσεχώς. Την απόφαση για τον ορισμό της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου. Οι πληροφορίες θέλουν τον ΠτΔ να αρνείται να υπογράψει, ακόμη και μετά την 30η Ιουνίου όταν και λήγει η θητεία όσων σήμερα υπηρετούν. Ποιό το σχόλιο σας;

Όποια και αν θα είναι η τελική έκβαση του συγκεκριμένου θέματος, το κόστος θα κληθεί να πληρώσει η (όποια) νέα ηγεσία της Δικαιοσύνης. Είναι κρίμα, άξιοι λειτουργοί της Θέμιδας, με εγνωσμένο κύρος και επιστημοσύνη, να βγαίνουν «λαβωμένοι» μέσα από μια διαδικασία που θα όφειλε να εγγυάται την αναγνώριση της αξιοσύνης και όχι να υποθάλπει τον διαγωνισμό.

Ποια θα ήταν μερικά συγκεκριμένα μέτρα για την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και, ταυτόχρονα, του κύρους της στην κοινωνία;

Η πλήρης απεμπλοκή των δύο άλλων εξουσιών από τη διαδικασία επιλογής και η ανάθεση αποφασιστικού ρόλου στους ίδιους τους δικαστές για την ανάδειξη της ηγεσίας τους.

Να περάσουμε στο πιο πρακτικό πεδίο. Καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης, που αγγίζουν ενίοτε τα όρια της αρνησιδικίας, συνθήκες περασμένων δεκαετιών στις δικαστικές αίθουσες κι ένας αυξανόμενος όγκος εκκρεμών υποθέσεων. Τι φταίει; Κακή, ελλιπής οργάνωση, η δικομανία των Ελλήνων...;

Όλα αυτά φταίνε. Μα πιο πολύ, η νοοτροπία, η συμπεριφορά και ο τρόπος ασκήσεως των καθηκόντων από μέρους των δικαστών και των δικηγόρων. Πρόκειται για πολυπαραγοντική παθογένεια, στην εκδήλωση της ουσίας ευθύνη φέρουν τα αρμόδια Υπουργεία, οι Νομικές Σχολές, η Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών, το Δικαστικό Σώμα και οι Δικηγορικοί Σύλλογοι. Γιατί, άραγε, αναρωτιέστε για την κατάληξη, όταν: ο αριθμός των εισακτέων δεν μειώνεται, η διαδικασία επιλογής είναι αφερέγγυα, οι Νομικές Σχολές αυξάνονται, η παρεχόμενη απ’ αυτές παιδεία είναι ποιοτικά και ποσοτικά προβληματική, η Σχολή Δικαστών δεν υποδέχεται τους καλύτερους και η απομάκρυνση από τους οικείους χώρους των μη ικανών και μη επαρκών αποτελεί εξαιρετικό φαινόμενο.

Κλείνοντας, θα ήθελα ένα σχόλιο σας για τους νέους κώδικες. Εκεί όπου καταγράφηκε σχετική ομοφωνία των κομμάτων στη Βουλή αλλά, και πάλι, υπάρχουν αρκετές ενστάσεις για «ποινές χάδι» για τους δολοφόνους, τους βιαστές, τους ληστές με επιβαρυντικές διατάξεις και τους εμπόρους ναρκωτικών;

Εκτιμώ πως το ουσιαστικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στις ποινές που ο νόμος προβλέπει ή επιβάλλει το δικαστήριο. Βρίσκεται στις ποινές που τελικά εκτίει ο αμετάκλητα καταδικαζόμενος δράστης. Όσο οι τελευταίες ελαχιστοποιούνται ή ελαστικοποιούνται, νοθεύονται τα δυο προηγούμενα στάδια (απειλή και επιβολή της ποινής) και τα παθογενή φαινόμενα δεν πρόκειται να εξαλειφθούν. Ο νέος Ποινικός Κώδικας φαίνεται πως συμμερίζεται την εκτίμηση μου αυτή, κινούμενος σε σωστή κατεύθυνση.

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo