• Άρθρα
  • Ετικέτες
  • Αρθρογράφοι

Ένας απολογισμός της στάσης της Τουρκίας κατά την πρόσφατη κρίση στη Γάζα

Ιάσονας Αλεξάνδρου 11-06-2021 12:47 Τελευταία ενημέρωση: 11-06-2021 12:47
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ
Ένας απολογισμός της στάσης της Τουρκίας  κατά την πρόσφατη κρίση στη Γάζα
Ο αντισημιτισμός του τουρκικού λαού εκδηλώθηκε κατά μαζικό τρόπο, τόσο σε επίπεδο διαδηλώσεων όσο και στο διαδίκτυο, ενώ ο εθνικιστής κυβερνητικός εταίρος Ντεβλέτ Μπαχτσελί ζήτησε εισβολή του τουρκικού στρατού στην Ιερουσαλήμ.

Η στάση των Τούρκων κυβερνώντων κατά την πρόσφατη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς στην Γάζα υπήρξε ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει (και πιθανότατα θα αντιμετωπίζει και στο μέλλον) η Τουρκία του Ερντογάν τέτοιους είδους κρίσεις. Ο ρόλος που έπαιξε ο Τούρκος Πρόεδρος και οι Υπουργοί του ήταν από την πρώτη στιγμή εμπρηστικός-αποσταθεροποιητικός, καθώς αντί να επιδιώξουν την ειρήνευση, υποδαύλιζαν διαρκώς και σε όλα τα επίπεδα την ένταση με τις δηλώσεις τους, χαρακτηρίζοντας το Ισραήλ ως «κράτος-τρομοκράτη» και καλώντας τον ισλαμικό κόσμο σε γενικό ξεσηκωμό. Η προσπάθεια του Ερντογάν να εργαλειοποιήσει την κρίση, αναλαμβάνοντας το ρόλο του χαλίφη-ηγέτη της ισλαμικής ούμα και εκπέμποντας ένα γενικό ενωτικό προσκλητήριο προς τους απανταχού στον κόσμο μουσουλμάνους έγινε επίσης πασίδηλη. Την ίδια στιγμή, ο αντισημιτισμός του τουρκικού λαού εκδηλώθηκε κατά μαζικό τρόπο, τόσο σε επίπεδο διαδηλώσεων όσο και στο διαδίκτυο, ενώ ο εθνικιστής κυβερνητικός εταίρος Ντεβλέτ Μπαχτσελί ζήτησε εισβολή του τουρκικού στρατού στην Ιερουσαλήμ. Τέλος, η πρόταση που έπεσε στο τραπέζι για υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Παλαιστίνης σύμφωνα με το μοντέλο του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, είναι ενδεικτική του καιροσκοπισμού με τον οποίο κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν οι Τούρκοι τέτοιου είδους κρίσεις προς όφελός τους, αδιαφορώντας φυσικά παντελώς για το αν οι επιδιώξεις τους συμβαδίζουν έστω και στοιχειωδώς με το διεθνές δίκαιο.

Από την πρώτη στιγμή της κρίσης, ο Τούρκος Πρόεδρος δεν δίστασε να δείξει τις προθέσεις του. Σε βίντεο που αναρτήθηκε από το τουρκικό ΥΠΕΞ με τίτλο «Τρομοκρατία του Ισραήλ», ο Ερντογάν ακούγεται να απαγγέλλει με πόνο, νοσταλγία και περισσή συγκίνηση στίχους για την Ιερουσαλήμ, την «αγαπημένη του πόλη Ιερουσαλήμ», η οποία απεικονίζεται στολισμένη με οθωμανικές σημαίες. Όπως ήταν φυσικό, στο τουρκικό ακροατήριο σήμανε αμέσως θρησκευτικός συναγερμός, με τα αντισημιτικά αισθήματα να διεγείρονται σε βαθμό γενικού παροξυσμού. Ο πρώτος στόχος είχε επιτευχθεί για το καθεστώς Ερντογάν, όμως αυτό ήταν το έλασσον. Το μείζον ήταν η ανακήρυξη και θεώρηση του Ισραήλ ως κοινού εχθρού των απανταχού ανά τον κόσμο μουσουλμάνων.

Το πρώτο τηλέφωνο εκτός Τουρκίας έγινε προς την Τεχεράνη. Στην συνομιλία που είχε με τον Ιρανό ομόλογό του ΧασάνΡοχανί, ο Ερντογάν εξέπεμψε ένα γενικό προσκλητήριο προς τον ισλαμικό κόσμο, καλώντας όλους τους μουσουλμάνους να ενωθούν κατά της «τυραννίας του Ισραήλ όχι μόνο σε επίπεδο δηλώσεων αλλά και σε επίπεδο πράξεων». Στην γραμμή Ερντογάν κινήθηκαν και οι δηλώσεις Τσαβούσογλου, ο οποίος κατά τη διάρκεια της έκτακτης σύσκεψης του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC), μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας ενός διεθνούς μηχανισμού προστασίας των Παλαιστινίων υπό τη μορφή οικονομικής αλλά και στρατιωτικής συνεισφοράς. «Είναι ώρα να δείξουμε την ενότητα και την αποφασιστικότητα μας», τόνισε ο Τσαβούσογλου, συμπληρώνοντας ότι «η μουσουλμανική κοινότητα αναμένει την ηγεσία και το θάρρος μας», καθώς και ότι «η Τουρκία είναι έτοιμη να αναλάβει την όποια απαραίτητη δράση».

Το προσκλητήριο που απηύθυνε ο Ερντογάν προς όλους τους μουσουλμάνους «για την προστασία των Παλαιστινίων» έναντι του Ισραήλ είχε διττή στόχευση: να συσπειρώσει τον ισλαμικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένων χωρών που του έχουν γυρίσει την πλάτη, όπως η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και η Αίγυπτος (κυρίως τους απλούς μουσουλμάνους πολίτες τους), αλλά και να «διαρρήξει» τις σχέσεις των τελευταίων με το Ισραήλ και εν γένει με τη Δύση. Όπως φάνηκε από την εξέλιξη των γεγονότων, η προσπάθειά του αυτή δεν τελεσφόρησε, αφού δεν διεφάνη κάποιου είδους προσέγγιση μεταξύ των ηγεσιών των τριών χωρών με την Άγκυρα. Το μόνο κέρδος που ενδεχομένως αποκόμισε, ήταν ότι με την αυτόκλητη ανάληψη του ρόλου του «ηγέτη της ισλαμικής ούμα» (άνευ φυσικά της συμφωνίας των αραβικών χωρών), ο Τούρκος Πρόεδρος επέτυχε ως ένα βαθμό να μιλήσει στο θρησκευτικό θυμικό τόσο των Τούρκων όσο και των λαών των χωρών του μουσουλμανικού κόσμου, αυξάνοντας έτσι τη δημοφιλία του στις τάξεις των ανά των κόσμο ευσεβών μουσουλμάνων.  

Εν ολίγοις, κατά την πρόσφατη σύγκρουση μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, η Τουρκία απέδειξε για μία ακόμα φορά τον αποσταθεροποιητικό  ρόλο που παίζει στις διεθνείς εξελίξεις. Ο Ερντογάν προσπάθησε για μία ακόμη φορά, μετά τον συριακό και λιβυκό εμφύλιο, να εκμεταλλευτεί την κρίση προς όφελός του, υποδαυλίζοντας την ένταση. Με τη στάση που τήρησε, μπορεί να απέκτησε κάποιους πόντους δημοφιλίας στις τάξεις των ευσεβών μουσουλμάνων, ταυτόχρονα όμως απομακρύνθηκε ακόμα περισσότερο από τη Δύση, συμπλέοντας την ίδια στιγμή σε βαθμό ταύτισης με περιθωριακές χώρες όπως το Ιράν, με το οποίο, όπως δήλωσε ο πρώην Προέδρου του Ιράν Μαχμούτ Αχμεντινετζάντ σε τουρκική εφημερίδα, «θα ηγηθούν της προσπάθειας για την δημιουργία ενός καλύτερου και πιο ανθρώπινου κόσμου...» (!). Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο απώτερος στόχος του να ενώσει τις μουσουλμανικές χώρες και να διαρρήξει τους δεσμούς χωρών όπως η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και η Αίγυπτος με την Δύση δεν επετεύχθη.

Όσο ο Ερντογάν κοιτάζει προς ένα παρελθόν που θα αναβιώσει ιερές συγκρούσεις άλλων αιώνων, η Ελλάδα καλείται να κοιτάξει προς το μέλλον. Οφείλει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την προνομιακή γεωστρατηγική της θέση και επιδεικνύοντας ένα αποφασιστικό πρόσωπο σταθερότητας και αξιοπιστίας σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο όπως κάνει το τελευταίο διάστημα, να οικοδομήσει ισχυρές και ακλόνητες εταιρικές σχέσεις και συμμαχίες με τους υγιείς ισχυρούς και περιφερειακούς δρώντες της διεθνούς σκηνής, λαμβάνοντας θέση, όπως διαχρονικά πάντοτε έκανε, στην σωστή πλευρά της Ιστορίας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και για την διασφάλιση των εθνικών της συμφερόντων, σε ένα περιβάλλον αντάξιο των επιδιώξεων μας για ασφάλεια, σταθερότητα και σχέσεις καλής γειτονίας στο μέγιστο δυνατό βαθμό.  

          

 

          

          

          

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo