Το «τουρκικό διεθνές δίκαιο» ως μανδύας νομιμότητας στην τουρκική παραβατικότητα

Ιάσονας Αλεξάνδρου 01-06-2021 10:27
Το «τουρκικό διεθνές δίκαιο» ως μανδύας νομιμότητας στην τουρκική παραβατικότητα
Ενώ ένα κράτος παρίας όπως η Βόρειος Κορέα λόγου χάρη, δεν θα μπει ποτέ στη διαδικασία να επικαλεστεί το διεθνές δίκαιο, η Τουρκία έχει κάνει το διεθνές δίκαιο «καραμέλα» προκειμένου να «φαίνεται ότι ενεργεί νόμιμα»
«Κράτη παρίες» (roguestates), «κράτη εκτός νόμου» (outlawstate), κράτη αρπακτικά, περιθωριακά. Έτσι αποκαλούνται στις διεθνείς σχέσεις τα κράτη εκείνα που ενεργούν με μοναδικό γνώμονα την ικανοποίηση των δικών τους επιδιώξεων, αδιαφορώντας παντελώς για τους διεθνείς κανόνες που ρυθμίζουν τις διακρατικές σχέσεις. Τα κράτη αυτά παρουσιάζουν συγκεκριμένα κοινά χαρακτηριστικά: Κυβερνώνται από αυταρχικά καθεστώτα (έστω και με δημοκρατική επίφαση), παρουσιάζουν απειλητική και επιθετική συμπεριφορά προς τα γειτονικά κράτη εποφθαλμιώντας τα κυριαρχικά τους δικαιώματα, επιδιώκουν την υπέρ τους μεταβολή του status quo, υποθάλπουν τρομοκράτες, εργαλειοποιούν πληθυσμιακές ομάδες, προσπαθούν να αποκτήσουν όπλα μαζικής καταστροφής. Ως κράτη παρίες χαρακτηρίζονται σήμερα χώρες όπως η Βόρειος Κορέα και το Ιράν. Είναι κράτη που η διεθνής κοινότητα έχει θέσει στο περιθώριο, αντιμετωπίζοντας τις παραβατικές συμπεριφορές τους με σκληρές κυρώσεις και διεθνή απομόνωση, δεδομένου η οποιαδήποτε ανεκτικότητα απέναντί τους αποδεικνύεται επικίνδυνη, αφού οδηγεί στην ολοκληρωτική τους αποθράσυνση. 
 
Μπορεί να χαρακτηριστεί η Τουρκία ως «κράτος παρίας»; Η πραγματικότητα μας λέει ότι εμφανίζει όλα τα χαρακτηριστικά αυτών των κρατών. Αυταρχική διακυβέρνηση που καταπατά τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών, εισβολή σε Συρία και Ιράκ και παράνομη κατοχή των εδαφών τους κατά παράβαση του άρθρου 3 της Συνθήκης της Λωζάνης, παράνομη κατοχή του ενός τρίτου της Κυπριακής Δημοκρατίας και καταπάτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, απόπειρα υφαρπαγής των ελληνικών θαλάσσιων ζωνών μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου και της έκδοσης παράνομων NAVTEX σε περιοχές ελληνικής αρμοδιότητας, υπερπτήσεις μαχητικών αεροσκαφών ακόμα και πάνω από κατοικημένες ελληνικές περιοχές, εφαρμογή του επιθετικού αναθεωρητικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», υπόθαλψη τρομοκρατών της Χαμάς και του ISIS, εργαλειοποίηση παράνομων μεταναστευτικών ροών, επιδίωξη απόκτησης πυρηνικών μέσω της ρωσικής και πακιστανικής τεχνογνωσίας.
 
Οι παραπάνω συμπεριφορές της Τουρκίας θα αρκούσαν για να χαρακτηριστεί και «με τη βούλα» ως roguestate. Υπάρχει όμως μία διαφορά, η  οποία έγκειται στο εξής: Ενώ ένα κράτος παρίας όπως η Βόρειος Κορέα λόγου χάρη, δεν θα μπει ποτέ στη διαδικασία να επικαλεστεί το διεθνές δίκαιο για να δικαιολογήσει τις ενέργειές της, αφού δεν κρύβει την αδιαφορία και την περιφρόνησή της προς αυτό, η Τουρκία έχει κάνει το διεθνές δίκαιο «καραμέλα» προκειμένου να «φαίνεται ότι ενεργεί νόμιμα». Σε αντίθεση με την πρακτική των roguestates, η Τουρκία για κάθε παράνομη με βάση το διεθνές δίκαιο ενέργειά της, προσπαθεί να κατασκευάζει εντέχνως μια «επίφαση διεθνούς νομιμότητας». Είναι ο μοναδικός τρόπος να αποφύγει τη διεθνή κατακραυγή, την επίσημη διεθνή περιθωριοποίηση και απομόνωση, αλλά και τις βαριές κυρώσεις από άλλα κράτη ή την ΕΕ ή διεθνείς οργανισμούς που θα μπορούσαν να την πλήξουν σοβαρά. Αυτό επιχειρεί να κάνει εδώ και χρόνια στο θέμα του Κυπριακού, το ίδιο επιχειρεί να κάνει το τελευταίο διάστημα και στην Ανατολική Μεσόγειο και όχι μόνον.
 
Δεν περιορίζεται όμως μόνο στο να επικαλείται ένα διαστρεβλωμένο κατά τα συμφέροντά της διεθνές δίκαιο, προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα (όπως η υπογραφή του οφθαλμοφανώς ασύμβατου με τη γεωγραφία και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας τουρκολιβυκού μνημονίου). Σύμφωνα με την τουρκική λογική, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Έτσι, κατηγορεί τους άλλους για παραβίαση του διεθνούς δικαίου μέσα από προπαγανδιστικά κρεσέντα της λογικής του «πες, πες, κάτι στο τέλος θα μείνει». Μέσα σε αυτή τη λογική κινούνται οι ανακοινώσεις του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, όπως αυτή που εξέδωσε στις 25 Μαρτίου, με την οποία κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι παραβιάζει το διεθνές δίκαιο (!) όταν χαρακτηρίζει παράνομες τις τουρκικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Φυσικά, όταν οι Τούρκοι επικαλούνται το διεθνές δίκαιο, μάλλον εννοούν κάποιο «τουρκικό διεθνές δίκαιο» δικής τους επινόησης που δεν αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα των νησιών σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Στην ίδια λογική κινείται και η μόνιμη γενική και αόριστη επωδός των Τούρκων αξιωματούχων ότι «η Ελλάδα προκαλεί», χωρίς βέβαια ποτέ να αναφέρονται σε κάτι απτό, συγκεκριμένο.  
 
Δυστυχώς, διεθνής μηχανισμός επιβολής του Διεθνούς Δικαίου δεν υφίσταται σήμερα (και πιθανότατα ποτέ δεν θα υπάρξει), γι’ αυτό και η Ελλάδα καλώς διατηρεί ισχυρές και αποτρεπτικές Ένοπλες Δυνάμεις που απέδειξαν προσφάτως ότι είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή διά παν ενδεχόμενο. Την ώρα όμως που οι Ένοπλες Δυνάμεις κάνουν καλά τη δουλειά τους, η ελληνική διπλωματία δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ να καταγγέλλει σε κάθε τόπο και κάθε χρόνο την τουρκική παραβατικότητα. Ώσπου να αποκαλυφθεί στους πάντες αυτό που πραγματικά είναι η σύγχρονη Τουρκία: ένα κράτος διεθνής ταραξίας με μια ηγεσία εμφορούμενη από λογικές άλλων εποχών, κατά τις οποίες δεν υπήρχε Κοινωνία των Εθνών, ούτε και διεθνείς κανόνες που να ρυθμίζουν τις διακρατικές σχέσεις, παρά μόνο το «δίκαιο της σκληρής ισχύος» και η «διπλωματία των κανονιοφόρων». Μόνο που αυτά τύγχαναν εφαρμογής πριν έναν αιώνα... Ας καταλάβει επιτέλους η Τουρκία ότι οι καιροί έχουν αλλάξει, ότι οι διαφορές δεν λύνονται πλέον με εκφοβισμούς και απειλές, αλλά με βάση το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και ότι μόνο μέσα σε συνθήκες σταθερότητας, ασφάλειας και καλής γειτονίας μπορούν οι λαοί να προοδεύσουν.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo