• Άρθρα
  • Ετικέτες
  • Αρθρογράφοι

Γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί η Παγκοσμιοποίηση (Μέρος Β')

Χρήστος Μυτιλινιός 17-05-2021 12:03 Τελευταία ενημέρωση: 18-05-2021 10:52
Γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί η Παγκοσμιοποίηση (Μέρος Β')
Το παγκόσμιο εισόδημα και η κλιματική αλλαγή, από «ιεροί» στόχοι, έγιναν ευτελής συζήτηση

Στο προηγούμενο μέρος του «Γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί η Παγκοσμιοποίηση», είδαμε πώς τα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, από εργαλεία των «μεγάλων» για την εφαρμογή της Παγκοσμιοποίησης, μετατράπηκαν σε βαρίδια. Τα ΜΜΕ μη έχοντας πλέον επιρροή, ενώ τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ) έγιναν τρόπος έκφρασης των εθνικών τάσεων παγκοσμίως.

Σήμερα θα εξετάσουμε τα δύο βασικά αφηγήματα για τα οποία τάχα πρέπει να επιτευχθεί η παγκόσμια διακυβέρνηση, που από μια απλή θεωρία συνωμοσίας που ήταν κάποτε, σήμερα συζητείται δημοσίως η ανάγκη επίτευξής της.

Παγκόσμια Διακυβέρνηση

Δια του λόγου το αληθές, εδώ βλέπουμε έναν από τους μεγαλύτερους ιστορικούς του αιώνα μας, τον Ισραηλινό Γιουβάλ Χαράρι, μέσα από μια συνέντευξή του να εξηγεί πόσο χρήσιμη θα ήταν η παγκόσμια διακυβέρνηση σήμερα και πόσο πιο ωφέλιμη θα είναι η παγκοσμιοποίηση σε αντίθεση με τον εθνικισμό.



Ωστόσο με μεγάλο ενδιαφέρον παρατηρούμε ότι ακόμα και ο Γιουβάλ Χαράρι (ΓΧ), από τους πιο θερμούς υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης δημοσίως, αυτοαναιρείται όταν μπαίνει σε συζήτηση για την ειρήνη και την ευημερία.

Μία παρατήρηση από τα λεγόμενα του ΓΧ είναι σαφώς ότι το παγκόσμιο εγγυημένο εισόδημα, δεν μπορεί να επιτευχθεί, ή αν μπορούσε να επιτευχθεί, υπάρχει ο προβληματισμός σχετικά με το τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει.

Επι παραδείγματι, θα μπορούσε να παρέχει τα βασικά αγαθά εξίσου σε μια προηγμένη κοινωνία και σε μια υποβαθμισμένη; Θα μπορούσε ο κάτοικος Γαλλίας να έχει τα ίδια δικαιώματα και την ίδια καθημερινότητα με τον κάτοικο της Γκάνας ή του Καμερούν; Κι αν θα μπορούσε, ποια θα ήταν αυτά τα δικαιώματα; Η πρόσβαση σε δημόσια υγεία και παιδεία θα ήταν ίση, ή τουλάχιστον εφικτή;

Ο προβληματισμός εκφράζεται και από τον ίδιο τον ΓΧ, τον υποστηρικτή της παγκοσμιοποίησης. Και φυσικά με την κοινή λογική, είναι κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί, γι' αυτό το λόγο και οι υποστηρικτές, χάνουν τα λόγια τους, όταν προσπαθούν να εξηγήσουν, ενώ από την άλλη είναι λαλίστατοι για ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα του πλανήτη, την κλιματική αλλαγή.

Κλιματική Αλλαγή

Όσον αφορά λοιπόν στην κλιματική αλλαγή, είναι το βασικό επιχείρημα των οπαδών της παγκοσμιοποίσης, καθώς όπως λένε, μόνο με μια παγκόσμια διακυβέρνηση θα μπορούσε να λυθεί ένα πρόβλημα που αφορά ολόκληρο τον πλανήτη.

Είναι πράγματι τόσο σοβαρά τα πράγματα;

Ναι είναι.

Ποιος υποτιμά την κλιματική αλλαγή πραγματικά; Αυτός που αντιτίθεται στην μονομερή αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με τον ίδιο τρόπο παγκοσμίως, ή αυτός που προσπαθεί να επιβάλει τον τρόπο το δικό του, χωρίς να ακούει τίποτα πέραν από εκείνα που έχει επιλέξει να ακούει;

Ο τρόπος με τον οποίο προπαγανδίστηκε η κλιματική αλλαγή, έφερε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που επιθυμούσαν οι «μεγάλοι». Κατάφεραν ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα για ολόκληρο τον πλανήτη, να το μετατρέψουν σε αντικείμενο χλεύης από όλους τους λαούς, οι οποίοι το ταύτισαν για χαβαλέ με την γραφική Γκρέτα Τούνμπεργκ. Το πιο σύνθετο και σοβαρό θέμα του πλανήτη, κατάφεραν και το ταύτισαν με ένα κακομαθημένο κοριτσόπουλο, ευτελίζοντάς το και απαξιώνοντάς το στο μέγιστο βαθμό.

Η στρατηγική που ακολουθήθηκε έχει πολλά πεπαλαιωμένα χαρακτηριστικά. Η μαζική προπαγάνδα με την οποία μπορούσαν να ελέγξουν τις μάζες και να τις κατευθύνουν στην πλευρά που επιθυμούσαν, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Και εξηγώ:

Κάποτε, τη δεκαετία του '90 πχ, που το μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη ζούσε σε ένα ροζ συννεφάκι, αν προμόταρε κάποιος ένα κοριτσόπουλο που ζητούσε απεγνωσμένα από τον πλανήτη να αλλάξει συμπεριφορές για το οτιδήποτε, ίσως και να το πετύχαινε. Ο κόσμος είχε πολύ λιγότερα προβλήματα επιβίωσης και καθημερινότητας από ότι σήμερα, συνεπώς μπορούσε να επηρεαστεί από τέτοια «αγαθά γλυκά» αφηγήματα. Σήμερα, αυτό το κόνσεπτ, μπορεί να υπάρξει μόνο σε καμιά παιδική τροφή, τύπου φαρίν λακτέ ή μπισκότο.

Τόσο λοιπόν η κλιματική αλλαγή, όσο και το ελάχιστο παγκόσμιο εγγυημένο εισόδημα, είναι κάτι που ακούγεται μεν ρομαντικό, αλλά σήμερα που ο πλανήτης έχει υπερβολικά πολλά προβλήματα καθημερινότητας και έχει μπει σε ιδιαίτερες καθημερινές σκέψεις και έχει εκπαιδευτεί πολύ περισσότερο σε οικονομικά ζητήματα της ζωής που παλαιότερα δεν ήξερε καν, δεν μπορούν να εφαρμοστούν τέτοιες λογικές πεπαλαιωμένες.

(Συνεχίζεται...)

Διαβάστε επίσης:

Γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί η Παγκοσμιοποίηση (Μέρος Α')

Γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί η παγκοσμιοποίηση (Μέρος Γ')

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo