Οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, τα εμβόλια και η ευθύνη του κράτους

Πέτρος Τρουπιώτης 02-04-2021 00:00 Τελευταία ενημέρωση: 02-04-2021 00:03
Οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, τα εμβόλια και η ευθύνη του κράτους
Μήπως να τίθενται εκτός υπηρεσίας, με τις ανάλογες οικονομικές επιπτώσεις, όσοι δημόσιοι λειτουργοί αρνούνται να εμβολιασθούν;

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει», έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης.

Υπάρχουν όμως φορές, όλο και περισσότερες δυστυχώς, που δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις για να σε πληγώσει η Ελλάδα (και οι Έλληνες). Αρκεί μόνο να ακούσεις ορισμένες απόψεις. Απόψεις που εκφράζουν όχι μόνο μεμονωμένα άτομα, αλλά πολλές φορές και οργανώσεις, σύλλογοι, θεσμικοί φορείς.

Δείτε μόνον την αντίδραση μερίδας δασκάλων και καθηγητών στον εμβολιασμό τους κατά του covid, όταν (και για  να) ανοίξουν τα σχολεία.

Οι πρώτες αντιδράσεις συνδικαλιστών ήταν με αφορμή το ποιο εμβόλιο θα κάνουν. Ζητούσαν ουσιαστικά να επιλέξουν οι εκπαιδευτικοί ποιο θα κάνουν. 

Προφανώς όλοι οι άλλοι που δεν επιλέγουμε, είμαστε …δευτέρας ας πούμε κατηγορίας πολίτες.

 Στη συνέχεια, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες αντιδράσεις στο εμβόλιο. Ένας μεγάλος αριθμός, λένε οι πληροφορίες, άρχισε να δηλώνει ότι δεν επιθυμεί να κάνει το εμβόλιο.

Προφανώς γιατί όλοι αυτοί, επιστήμονες άνθρωποι μην το ξεχνάμε, δεν έχουν εμπιστοσύνη ούτε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ούτε στον αντίστοιχο Ευρωπαϊκό, ούτε βέβαια στον ελληνικό και τους γιατρούς.

(Βέβαια, θα μου πείτε εδώ ένα μεγάλο ποσοστό υγειονομικών δεν θέλει να εμβολιαστεί…).

 Άρα, ας δούμε το θέμα ψυχρά.

Οι άνθρωποι που θα μπουν στην τάξη και πάλι για να διδάξουν τα παιδιά μας, αυτοί δηλαδή που αντικειμενικά έρχονται σε επαφή με αρκετό κόσμο, δεν θέλουν να προφυλαχθούν οι ίδιοι και παράλληλα θα αποτελούν κίνδυνο για τους μαθητές τους.

Μιλάμε δηλαδή για ένα παραλογισμό που δεν έχει όρια.

Όπως βέβαια δεν έχει όρια και ο αντίστοιχος παραλογισμός των υγειονομικών που δεν δέχονται (όσων δεν δέχονται) να κάνουν το εμβόλιο.

Αναφέρομαι ιδιαίτερα στις δυο αυτές κατηγορίες συμπολιτών μας γιατί, καλώς η κακώς, αποτελούν ένα είδος παραδείγματος για μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Άνθρωποι που ακούνε γιατρούς να μην θέλουν να εμβολιαστούν, είναι σαφές ότι κλονίζονται μιας και, όπως μου είπε πριν μέρες φίλος σε σχετική συζήτηση, «αυτοί που ξέρουν καλύτερα τις παρενέργειες των εμβολίων δεν τα κάνουν γιατί να τα κάνω εγώ»…

Αντίστοιχη είναι και η επιρροή δασκάλων και καθηγητών, όχι μόνον στους μαθητές τους αλλά και στους γονείς τους…

Μόνον που εδώ, πέραν από τον παραλογισμό των «αρνητών του εμβολίου», υπάρχει και η ευθύνη της πολιτείας.

Η οποία, δυστυχώς, δεν παίρνει την πρωτοβουλία να προχωρήσει σε μέτρα, σε όσους δεν δέχονται να εμβολιαστούν και έτσι αποτελούν εν δυνάμει κίνδυνο για όλους τους άλλους.

 Μήπως λοιπόν θα έπρεπε όσοι εργάζονται στα σχολεία ή στα δημόσια νοσοκομεία, (και νομικός τρόπος είμαι βέβαιος ότι θα βρεθεί) να τίθενται εκτός υπηρεσίας (και βέβαια με σημαντική μείωση αν όχι διακοπή του μισθού), τουλάχιστον έως να εκλείψουν οι λόγοι προστασίας από την πανδημία.

 Είπαμε, κάποτε πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε πως οι οποίες αποφάσεις μας, δεν μπορεί να μην έχουν κανένα κόστος.

 Απλά πράγματα….


[email protected]

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo