Φοιτητές «με το τσουβάλι», καθηγητές για τον «μπερντέ»

Ηλίας Ψυχογιός 24-01-2021 13:08 Τελευταία ενημέρωση: 21-02-2021 16:15
Φοιτητές «με το τσουβάλι», καθηγητές για τον «μπερντέ»
Σε όσους έχουμε περάσει από ελληνικό τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα, το «Όχι σε όλα» των πρυτάνεων στις προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας δεν ήταν έκπληξη

Αυτό το «Όχι σε όλα» των πρυτάνεων στις προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας υπήρξε έκπληξη για ορισμένους, ειδικά όσους πίστευαν ότι μετά τα γεγονότα με τον εξευτελισμό του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ η νοοτροπία στα ελληνικά πανεπιστήμια θα έχει αλλάξει.

Στην πραγματικότητα καμία έκπληξη δεν προξένησε. Σε όσους έχουμε περάσει από ελληνικό τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα, ήταν τόσο αναμενόμενη η άρνησή τους όσο και το ότι ο ήλιος θα ανατείλει το πρωί.

Ακόμα κι αν δεχτεί κάποιος ότι η πρόταση του Υπουργείου να γίνονται δεκτοί με κατατακτήριες στα ελληνικά ΑΕΙ οι απόφοιτοι των ΙΕΚ είναι άδικη (που είναι) για όσα παιδιά μελέτησαν σκληρά για να πετύχουν στις εξετάσεις, οι υπόλοιπες προτάσεις στις οποίες ομόθυμα οι καθηγητές αντιτίθενται, μόνο παράλογες δεν είναι.

Η βάση του 10

Η εισαγωγή στα ελληνικά πανεπιστήμια με βάσεις οι οποίες προσεγγίζουν το 0, τι ακριβώς εξυπηρετεί; Ποιος πραγματικά πιστεύει ότι αυτός που πέρασε στο μαθηματικό με 3,5 θα καταφέρει να ολοκληρώσει τις σπουδές του; Τι παραπάνω θα προσφέρει εκτός από το να είναι ο χρηματοδότης, για μερικά χρόνια, στους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων, στα καφέ και στα εστιατόρια της περιοχής;

Βέβαια, τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν την μοναδικότητα να χρηματοδοτούνται με αποκλειστικό κριτήριο των αριθμό των φοιτητών τους. Αυτό το δεδομένο λύνει πολλές απορίες αναφορικά με την άρνηση των πρυτάνεων για οποιαδήποτε βελτίωση των ιδρυμάτων. Δεν τους ενδιαφέρει αν το ίδρυμα το οποίο διοικούν θα «ξύνει τον πάτο του βαρελιού» στην κατηγορία της ποιότητας, τους νοιάζει να έχουν φοιτητές για να εισπράττουν την κρατική ενίσχυση.

Και παρότι υπάρχουν πρυτάνεις των οποίων τα πανεπιστήμια παράγουν πραγματικό επιστημονικό αποτέλεσμα, ακόμα και αυτοί συντάχθηκαν με τους υπολοίπους στην ολοκληρωτική άρνηση. Αυτό ίσως να είναι λίγο «περίεργο». Είναι όμως;

Δεν είναι.

Διότι, δυστυχώς, μεγάλος αριθμός από τους καθηγητές οι οποίοι διδάσκουν στα ελληνικά τριτοβάθμια ιδρύματα κατέλαβαν τη θέση με «περίεργους» τρόπους. Η οικογενειακή σχέση με κάποιον καθηγητή είναι ο πιο «αθώος». Πληθώρα διδακτορικών τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την κατάληψη πανεπιστημιακής έδρας είναι εντελώς άσχετα με το αντικείμενο της έδρας και, συχνά, και η ίδια η διδακτορική εργασία έχει συγγραφεί από προπτυχιακούς φοιτητές…

Ο γράφων υπήρξε ο συντάκτης τέτοιας εργασίας προ εικοσαετίας, ομιλεί εκ πείρας. Την εποχή που αποφασίστηκε ότι οι καθηγητές των ΤΕΙ πρέπει να έχουν διδακτορικό και οι περισσότεροι είχαν, με το ζόρι, ένα πτυχίο, πολλοί καλοί φοιτητές των ιδρυμάτων εξαναγκάστηκαν να συγγράψουν τέτοιες εργασίες ώστε οι «καθηγητές» τους να παραμείνουν στη θέση τους.

Επιπλέον, ένα άρρωστο κατεστημένο εντός των ιδρυμάτων έχει καταφέρει να αποκλείσει άξιους ανθρώπους από το να διδάξουν τα παιδιά μας. Και αυτό με το επιχείρημα του αυτοδιοίκητου, αποφασίζοντας για το ποιος θα καταλάβει την κάθε έδρα με κριτήρια που θέτει το ίδιο το πανεπιστήμιο χωρίς να μπορεί οποιοσδήποτε ανεξάρτητος παράγοντας να το κρίνει.

Δηλαδή, για να γίνει εντελώς «πενηνταράκια», τα πανεπιστήμια τα οποία χρηματοδοτούνται από τους φόρους των πολιτών, έχουν απόλυτη και χωρίς κανένα εξωτερικό έλεγχο, δικαιοδοσία να αποφασίσουν τα κριτήρια κάθε καθηγητικής έδρας. Καλό ε;

Όσο για την πανεπιστημιακή αστυνομία και το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να είναι σώμα ελεγχόμενο από την ελληνική αστυνομία αλλά από το πανεπιστήμιο, ακόμα και αυτό εντάσσεται στην «ομερτά» η οποία επικρατεί εντός των ιδρυμάτων.

Οι «επαγγελματίες επαναστάτες» απειλούν τους καθηγητές, οι καθηγητές κάνουν τα στραβά μάτια για να μην υποστούν όσα και ο πρύτανης της ΑΣΟΕΕ (και χειρότερα), οι φοιτητές σιωπούν για να μπορέσουν να πάρουν το πτυχίο και να εξαφανιστούν από τη χώρα για ένα καλύτερο μέλλον, οι εκβιασμοί από τις παρατάξεις «για τα δικά τους παιδιά» δίνουν και παίρνουν και όλοι κάνουν την πάπια γιατί τους βολεύει.

Στο τέλος όμως της ημέρας, τα καλύτερα μυαλά που αποφοιτούν έχουν πάρει ένα γερό μάθημα αναξιοκρατίας και αποχωρούν αηδιασμένα και μένουμε πίσω με τον κατιμά. Και ο κατιμάς περιλαμβάνει και μεγάλο ποσοστό των διδασκόντων.

Δυστυχώς, έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε πανεπιστήμια τα οποία μετρούν την «ποιότητά» τους ανάλογα με το πόσα «κεφάλια» φοιτητών έχουν και καθηγητές οι οποίοι αξιολογούν την επιστημονική τους επάρκεια ανάλογα με το πόσα λεφτά εισπράττουν.

Φοιτητές «με το τσουβάλι» και καθηγητές για τον «μπερντέ».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo