Η Σοφία (Μπεκατώρου) και το «πταισματάκι» του βιασμού

Βίκυ Ψυχογιού 15-01-2021 22:54
Η Σοφία (Μπεκατώρου) και το «πταισματάκι» του βιασμού
Η συλλογική μας τάση να κατηγορούμε το θύμα του βιασμού και να δικαιολογούμε τον δράστη

Κατ' αρχάς οφείλω να επαναλάβω τη... δύσπεπτη ανακοίνωση της Ομοσπονδίας της Ιστιοπλοΐας, η οποία αναφέρει τα εξής:

«Με αφορμή την δημόσια τοποθέτηση της Ολυμπιονίκου κ. Σοφίας Μπεκατώρου, η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία δηλώνει ότι μέχρι πρόσφατα δεν είχε λάβει καμία επιστολή ή έστω άτυπη καταγγελία σχετικά. Ωστόσο, ακόμη κι αν είχε λάβει ανεπίσημη καταγγελία, η Ομοσπονδία θα ήταν άτεγκτη στην αντιμετώπιση τέτοιου φαινομένου. Επειδή, όμως, δεν πρέπει να πλανάται οποιαδήποτε σκιά για οποιονδήποτε, παροτρύνουμε την καταγγέλλουσα, εφόσον πήρε την πρωτοβουλία έστω και μετά τόσα χρόνια να μιλήσει σχετικά με αυτό το δυσάρεστο περιστατικό, να γίνει συγκεκριμένη, και η Ομοσπονδία, εφόσον εμπίπτει στην αρμοδιότητά της, να μην έχει κανείς αμφιβολία ότι θα πράξει τα δέοντα».

Θα επαναλάβω επίσης και ορισμένα από τα σχόλια αυτών που θεώρησαν ιερή υποχρέωσή τους να συμμετάσχουν στο λαϊκό δικαστήριο των social media: Μα, καλά, τώρα το θυμήθηκε; Τόσα χρόνια γιατί δε μιλούσε; Και γιατί πήγε στο δωμάτιό του; Γιατί δεν φώναξε βοήθεια; Γιατί δεν πήγε στην αστυνομία; Τι συμφέρον έχει να μιλήσει τώρα; Γιατί δε λέει το όνομά του; κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Κι αναρωτιέμαι για τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κουλτούρας και της νεοκουλτούρας του βιασμού που ελαφρά τη καρδία μετατρέπουν στις συνειδήσεις μας το βιασμό από κακούργημα σε πταίσμα. Τα χαρακτηριστικά που υπό την επιρροή βαθιά ριζωμένων σεξιστικών προτύπων διογκώνουν την έμφυτη τάση να ελαφρύνουμε τη θέση του βιαστή (βλ. δυσάρεστο περιστατικό) και να επιβαρύνουμε τη θέση του θύματος _αν όχι να επιρρίπτουμε σ' αυτό την απόλυτη ευθύνη (βλ. Και γιατί πήγε στο δωμάτιό του;) ή _ακόμα χειρότερα_ να θεωρούμε πως το "φερόμενο" πλέον ως θύμα, όχι μόνο το φχαριστήθηκε ή/και χρησιμοποίησε τον "φερόμενο ως θύτη" προς ίδιον όφελος, αλλά πιθανώς και να  προσβλέπει σε ακόμα περισσότερα οφέλη, δημοσιότητα, κέρδη από εκβιασμό κ.ά. κ.ά.

Και αναρωτιέμαι πάλι (συνήθως αναρωτιέμαι χωρίς να παίρνω σαφείς απαντήσεις) πως ενώ, κατά πλειοψηφία, τα ατομικά μας χαρακτηριστικά καταδικάζουν τον βιασμό ως πράξη, πώς καταφέρνουμε και τα συλλογικά μας αντανακλαστικά να λειτουργούν αντίθετα, με αποτέλεσμα να συσπειρωνόμαστε επωνύμως ή ανωνύμως και να χαρακτηρίζουμε κακουργηματικές πράξεις ως απλές... σκιές (βλ. δεν πρέπει να πλανάται οποιαδήποτε σκιά).

Εγκλωβισμένοι λοιπόν σ' αυτόν τον φαύλο κύκλο της ελάφρυνσης ενός τέτοιου γεγονότος, απλώς αναζητούμε αιτίες που αφορούν αποκλειστικά και μόνο τη δράση και τη συμπεριφορά του θύματος και προφανώς δεν μας περνά από το μυαλό η ψυχική εξουθένωση ενός ανθρώπου που κακοποιείται από κάποιον που εμπιστεύεται. Η ντροπή που νιώθει κάποιος όταν είναι αναγκασμένος να ανακαλέσει απεχθείς στιγμές, οι ενοχές που τον κατατρέχουν για τον τρόπο που αντέδρασε και τη δυνατότητα που είχε ή δεν είχε να αντιδράσει. Ο φόβος που νιώθει μπροστά στην πιθανή δημοσιοποίηση ενός τέτοιου τραγικού συμβάντος και δύναμη που απαιτείται για να αντιμετωπίσεις τη συμπόνια ή/και την κατακραυγή των φίλων και των συγγενών σου.

Κι αναρωτιέμαι αν τελικά τα συγκεκριμένα κοινωνικά μας αντανακλαστικά (τού να ψάχνουμε να βρούμε ψεγάδια στο θύμα, αντί να σταθούμε δίπλα του) είναι αυτά που καθιστούν την άμεση καταγγελία ενός βιασμού ακόμα δυσκολότερη.  Είναι πιο εύκολο να σιωπάς και να κουβαλάς την πληγή σου, παρά να σταθείς αντιμέτωπος σε μια κοινωνία που χωρίς δεύτερη σκέψη επιθυμεί και επιδιώκει χαιρέκακα να σε "βιάσει" για άλλη μια φορά.

Πιθανώς, δεν ξέρω, το συλλογικό μας υποσυνείδητο να μας ωθεί στη διαιώνιση της σιωπής και της απόκρυψης παρόμοιων περιστατικών.
Πιθανώς, δεν ξέρω, ίσως και να εκβιάζουμε την άτυπη συγκατάθεση της κοινωνίας σε παρόμοιες πράξεις.
'Εχω τη βεβαιότητα όμως πως η δημόσια εξομολόγηση ενός τέτοιου μυστικού, ακόμα και μετά από είκοσι χρόνια, δεν υστερεί σε αξία ούτε υποβιβάζει το γεγονός σε πταισματάκι. 'Ενας άνθρωπος ανοίγει την ψυχή του αποφασισμένος να της δώσει τη ζωή που της άξιζε και να ξεκινήσει από το σημείο μηδέν.
Ας δούμε την αλήθεια του όπως την περιγράφει και ας περιορίσουμε τους κακεντρεχείς σχολιασμούς για τις περιπτώσεις που θα συμβούν παρόμοια γεγονότα σ' εμάς, στους γιους και τις κόρες μας, στις μανάδες και τ' αδέλφια μας.
Χρειάζεται κουράγιο για να εξομολογηθείς πράξη που σε έφερε στα όρια του απόλυτου εξευτελισμού.
Ας σταματήσουμε να βιάζουμε ψυχές που υπέφεραν ξανά και ξανά και ξανά.

Δεν θα παραθέσω την εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου σε Διαδικτυακή Ημερίδα, με θέμα «Start to Talk/Σπάσε τη Σιωπή – Μίλησε, Μην Ανέχεσαι».
Μπορείτe να τη βρείτε παντού...

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Copyright © 2019 LawAndOrder.gr

iblogo